เวินหลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วปรับความเร็วของระบบนำทางอัตโนมัติให้ช้าลงหนึ่งระดับ
จากนั้นเธอก็หยิบมื้อเย็นที่【ขำตายแล้ว】ลงขายไว้ในเทรดดิงเฮาส์ออกมา
มื้อเย็นวันนี้เป็นไก่ตุ๋นเห็ดหอมร้อน ๆ กับข้าวสวยหนึ่งถ้วย ข้าง ๆ ยังมีผักชะอมจิ้มโจรอีกหนึ่งจาน
เวินหลิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ฉีกเนื้อไก่เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วใส่ลงในถ้วยเซรามิกใบจิ๋วเฉพาะของเวินแมวเหมียว
เวินแมวเหมียวกระโดดลงจากตัวเธอทันที แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย
เวินหลิงเองก็ยกกล่องข้าวขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ตักข้าวเข้าปาก
เธอเคี้ยวเนื้อไก่พลางมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่าง แล้วก็กินจนหมดไปอย่างนั้น
เวินหลิงล้างกล่องข้าวจนสะอาด แล้วนำกล่องเปล่ากลับไปวางไว้ในเทรดดิงเฮาส์
เธอวิ่งต๊อกแต๊กไปที่เตียง แล้วทิ้งตัวลงนอนตามแรงส่ง
เวินแมวเหมียวเลียถ้วยจนเกลี้ยง ก่อนกระโดดขึ้นเตียงตามเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมแขนของเธอ
เวินหลิงรวบเวินแมวเหมียวเข้ามาในอ้อมแขน แล้วลองหุบปีกเล็ก ๆ ที่หลังดู
“เฮ้ แบบนี้ก็ใช้ได้ ถึงจะเก็บปีกให้หายไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็หุบเข้ามาได้”
“อย่างน้อยก็ใช้พื้นที่น้อยลงหน่อย แบบนี้ก็ได้แล้ว แบบนี้ก็ได้แล้ว”
เธอนอนตะแคง มองโคมไฟดวงเล็กสีเหลืองนวลบนเพดานรถบ้าน แล้วเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง
ประสบการณ์ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาไหลผ่านเข้ามาในหัวช้า ๆ ราวกับภาพในหนัง
ตั้งแต่ตอนเข้าเกมแล้วสุ่มได้พรสวรรค์นี้ ไปจนถึงตอนเข้าดันเจี้ยน และเมื่อครู่ที่เพิ่งทะลวงขึ้นสู่ขั้นสาม