“ตรวจพบว่าดาวเคราะห์ดวงนี้ใกล้ล่มสลาย ด้วยมนุษยธรรมแห่งจักรวาล จึงจะทำการย้ายเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง”
“เริ่มนับถอยหลัง 10 วินาที”
“10, 9, 8…”
“…”
“5…”
“…”
“2”
“1”
“เริ่มเทเลพอร์ต”
เวินหลิงรู้สึกว่าตรงหน้ามืดลง ชั่วพริบตาต่อมา เธอก็มายืนอยู่บนทางหลวงที่ว่างเปล่าสายหนึ่ง
เบื้องหน้ายังมีแผงควบคุมโปร่งใสลอยอยู่ แสดงข้อความหนึ่งแถว
【ต้องการเริ่มสุ่มยานพาหนะหรือไม่?】
ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งเปิดเทอม เวินหลิงเป็นคอหนังสือนิยายขั้นหนัก
ถึงไม่เคยเห็นหมูวิ่งก็เคยชิมหมูมาแล้ว ก็แค่การเอาชีวิตรอดของทุกคนนี่นา เวินหลิงบอกว่านี่เป็นปัญหาเล็ก ๆ
เธอตื่นเต้นกดเริ่ม แผงควบคุมมีภาพยานพาหนะต่าง ๆ เลื่อนผ่านไป
รถยนต์, จักรยาน, รถออฟโรด…
เวินหลิงถึงกับเห็นรถเด็กเล่นแบบโยก!
“โอ้โห นี่ก็มีด้วย ใครสุ่มได้นี่คงต้องเหนื่อยตายแน่”
“อย่าเอารถโยกนะ อย่าเลย…”
“ขอร้องล่ะ!”
“ท่านระบบผู้ใจดี…”
ยานพาหนะที่วนแสดงบนแผงค่อย ๆ หยุดนิ่ง สุดท้ายค้างอยู่ที่ไอคอนรถบ้าน
ชั่วพริบตาถัดมา แผงควบคุมหายไป รถบ้านคันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเวินหลิง
“เฮ้ย ใช้ได้นี่”
เวินหลิงดีใจเดินเข้าไปหา
รถบ้านคันนี้สีขาวครีมทั้งคัน มีกระจกหน้าต่างบานใหญ่ทรงโค้ง แถมยังมีกันสาดด้านนอกอีก
ในห้องคนขับมีที่นั่งกึ่งเตียงแบบเรียบง่าย ในห้องโดยสารมีเตียงเล็ก ๆ และตู้เก็บของ
เวินหลิงนอนแผ่อย่างพอใจบนเตียงเล็กสักพัก จึงลุกขึ้นเดินไปทางห้องคนขับ
เพิ่งนั่งลงไปได้ไม่นาน เสียงจักรกลก็ดังขึ้น
“ผู้เล่นทั้งหมดเลือกยานพาหนะเสร็จสิ้น เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงเริ่มต้น”
“ขอประกาศกฎของเกม:”
“1. ผู้เล่นแต่ละคนจะได้รับยานพาหนะส่วนตัวจากการสุ่มตอนเริ่มต้น ห้ามทิ้ง หากทิ้งผลที่ตามมาถือเป็นความรับผิดชอบของตนเอง”
“2. ทุกวันต้องเดินทางให้ได้ 20 กิโลเมตร คิดผลตอน 24:00 น. ของทุกวัน”
“3. ขับไปข้างหน้าอย่างเดียว ห้ามขับย้อนศร”
“4. ทุก ๆ เส้นทาง 100 กิโลเมตรจะมีสถานีเติมเสบียงหนึ่งแห่ง สุ่มปรากฏขึ้น ภายในสถานีมีพนักงานเฝ้าอยู่ กรุณามีมารยาท”
“5. สองข้างทางหลวงซ่อนกล่องสมบัติมากมาย การเปิดกล่องสมบัติจะได้รับทรัพยากร หรืออาจเจอกับมอนสเตอร์”
“6. ตอนนี้คือช่วงมือใหม่ 7 วัน สภาพอากาศคงที่ กำหนดระยะทางลดลง”
“7. พวกคุณคือนักแสดง โปรดสร้างความบันเทิงให้ผู้ชมอย่างเต็มที่”
“ข้างต้นคือกฎที่มีทั้งหมดในตอนนี้ ข้อควรระวัง: แพ้เกมคือตาย”
“สุดท้ายนี้ ขอให้ผู้เล่นทุกท่านสนุกกับเกม!”
สิ้นเสียง แผงควบคุมหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเวินหลิงอีกครั้ง
แผงควบคุมคราวนี้แบ่งเป็นหลายส่วน มีข้อมูลส่วนตัว, กล่องข้อความ, ตลาดซื้อขาย, ช่องแชท และอื่น ๆ
สิ่งแรกที่เด่นขึ้นมาคือข้อมูลส่วนตัว:
【สภาพอากาศวันนี้: แจ่มใส】
【ระยะทางรายวัน: 0/20】
【ชื่อ: เวินหลิง】
【ชื่อเล่น: ผู้ใช้เริ่มต้น】
【อายุ: 18】
【สเตตัส】
พลัง: 5
ความเร็ว: 6
จิตใจ: 9
โชค: 10
หมายเหตุ: ค่าสเตตัสผู้ใหญ่ปกติอยู่ที่ 10
【หมายเลขผู้เล่น: 6888888】
เวินหลิงเกาหัวอย่างขัดเขิน ก็เห็นว่าเด็กมหาลัยน่ะเปราะบางเป็นเรื่องปกตินี่นา ปกติแล้ว
“ฮิ ๆ แต่ว่าโชคของฉันดันเต็มร้อยเลยนี่!”
“สุดยอดไปเลย!”
มิน่าล่ะแต่ก่อนตัวเองเล่นเกมไม่เคยต้องแตะการันตี แถมยังเคยมีสถิติสุดโหดสิบหมุนได้ตัวแรงห้าดาวด้วย
“ของดีชะมัด Ψ(￣∀￣)Ψ”
วินาทีต่อมาเวินหลิงก็ท้าวเอวอย่างภูมิใจ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“จริงสิ ชื่อเล่นนั่น ฉันยังไม่ได้ตั้งเลย”
“อืมมม ใช้ชื่อว่าปลานอนดีกว่า”
“เพอร์เฟกต์! ฉันนี่เจ๋ง!”
เธอเกือบจะเริ่มตบมือพลั่ก ๆ แล้ว
ตอนนั้นเอง เธอก็สังเกตว่าแผงควบคุมมีส่วนหนึ่งกระพริบตลอด
กดเข้าไป ด้านบนของเพจเขียนว่า แชทเขต 8 ซึ่งมีข้อความสารพัดไหลผ่านตาไม่หยุด
【ห้ามแข่งขันเกิน】: ไม่ไหวแล้ว 20 กิโลนี่ ถ้าไม่ทำสำเร็จจะเป็นไง?
【ขำตรึม】: ไม่รู้สิ วันนี้ไม่ลองวิ่งให้ครบดูมั้ยล่ะ?
【ข้าวสวยหมั่นโถว】: นี่เขต 8 ใช่มั้ยนะ เขตเดียวมีตั้งแสนคนเนี่ยนะ? เยอะจัง
【ชอบกินผักชี】: ก็ปกตินะ ต้องคิดว่า ทั่วโลกน่ะอย่างน้อย 7 พันล้านคนนะ?
【อ้อแอ้】: ข้างบนพูดงี้ งั้นเกมเอาชีวิตรอดนี่ ป่านนี้ก็อย่างน้อย 700 กว่าเขตแล้ว? โคตรเว่อร์!
【ฉันคือปลาตัวหนึ่ง】: ทำไงดี? ยานพาหนะของฉันสุ่มได้สเกตบอร์ด ใครช่วยด้วย?
……
【เถาน้อยขี้แย】: สเกตบอร์ดของนายก็ยังดีนะ รู้มั้ยฉันสุ่มได้ยานอะไร? รถโยก! พระเจ้าช่วย ทำอะไรไม่ถูก 20 กิโลเมตรนะ ฉันยังต้องแบกรถเดินอีก
【หมีซวย】: รถโยก! ยังดี ยังดี ฉันสุ่มได้เบนซ์คันนึงเชียวนะ 20 กิโล ง่าย ๆ เลย
……
【พ่อของหวังเหยียน】: ลูกชาย ลูกอยู่ไหน?
【หลับไปแล้ว】: ไม่มีทางรอดแล้ว จบเห่ ล็อตเตอรี่ที่เพิ่งถูกรางวัลนะ! โฮ ๆ ๆ
【หลี่จื่อ】: เสี่ยวลี่ เธออยู่ไหน? หมายเลขผู้เล่นของฉันคือ 4327168 เธอเห็นแล้วก็แอดเพื่อนฉันมา
【ดอกไม้งามจันทร์สวย】: นี่มันที่ไหน? ลักพาตัวเหรอ? ฉันให้เงินได้นะ!
……
【aaa ผู้ค้าส่งวัสดุก่อสร้าง】: ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ จริงสิ ต้องรีบไปที่หน้ากล่องข้อความของระบบเพื่อสุ่มพรสวรรค์นะ พรสวรรค์ที่ได้ฟรี ๆ ไม่เอาก็เสียเปล่า
【เหล่าหวังบ้านข้าง ๆ】: แล้วมันมีประโยชน์อะไร นายเดาสิว่าฉันสุ่มได้อะไร? ขำตรึมฉันเลย พรสวรรค์ที่ฉันสุ่มได้คือ เพิ่มความเร็วในการพูดทุกครั้งที่พูด
【ขำตรึม】: โชคของนายก็เจ๋งดีนะ ถ้าพูดกันตรง ๆ พรสวรรค์นี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลยน่ะ พี่ชาย!
【เหล่าหวังบ้านข้าง ๆ】: ไม่ต้องพูดถึงเลย ฉันก็ว่างั้น นี่ก็ถือว่าเป็นพรสวรรค์ด้วยเหรอ โชคของฉันดูเหมือนจะห่วยไปหน่อยแฮะ
……
เวินหลิงอ่านอย่างออกรสชาติ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้สุ่มพรสวรรค์สักที
เธอสลับออกจากช่องแชท เปิดกล่องข้อความ
【ถึงผู้เล่นทุกท่าน: เพื่อสมดุลของเกม เนื่องจากคุณภาพของผู้เล่นในเกมครั้งนี้ค่อนข้างอ่อนแอ ระบบจะแจกโอกาสสุ่มพรสวรรค์ให้หนึ่งครั้งฟรี เกมต้องมาก่อน ขอให้ผู้เล่นทุกท่านสนุกกับเกม ——ระบบเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง】
ข้อความอ่านจบ ตัวอักษรค่อย ๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยหน้ากาชาปอง
ตรงกลางมีเข็มหนึ่งอัน รอบ ๆ มีตัวเลือกเป็นข้อความอัดแน่น
เวินหลิงเห็นว่ามีการเสริมร่าง, ความเข้ากันได้กับธาตุ, การเสริมการรับรู้, พลังไฟ และอื่น ๆ
แต่ว่า ไอ้ส่วนที่ดูดีหน่อยพวกนั้นกลับกินพื้นที่แทบนิดเดียว
ส่วนใหญ่คือ มองได้ไกลขึ้น, ส่วนสูงเพิ่มขึ้น 1 เซนติเมตร, ความอยากอาหารเพิ่มขึ้น, และพรสวรรค์แปลก ๆ อีกสารพัด
ข้างล่างสุดยังมีตัวหนังสือเล็กอีกหนึ่งบรรทัด หมายเหตุ: พรสวรรค์ไม่ได้มีสูงต่ำต่างกัน แต่มีพรสวรรค์เฉพาะหนึ่งเดียวกับพรสวรรค์ซ้ำ
อืม ก็คือหน้าแลกของรางวัลแบบพินตัว剁ของโลกเก่าไงล่ะ โคตรหลอกลวง
เธอเริ่มสงสัยอย่างมีเหตุผลว่าระบบเอาชีวิตรอดเห็นตอนเทเลพอร์ตทุกคน แล้วก็เอามาลอกเลียนแบบ
ส่ายหัว ไม่คิดเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก
ด้วยความคิดที่ว่าเอาชีวิตรอดได้ก็เอาล่ะ หายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็กดวงล้อหมุนหนึ่งครั้ง
แน่นอนว่า ถึงจะออกแนวปลง ๆ หน่อย แต่พรสวรรค์นี่นะ ขอให้ดีหน่อยก็ดีสิ ใช่มั้ย
เธอยังไม่ค่อยกล้ามอง ก็เลยหลับตา
“ท่านระบบผู้ใจดี ขอพรสวรรค์ดี ๆ สักอย่างเถอะ ขอร้องล่ะ”
“ค่าโชคเต็มแม็กซ์นี่ ต้องไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ ใช่มั้ย? ใช่มั้ย!”
“ขอดี ๆ สักอย่าง ขอดี ๆ สักอย่าง”
รออยู่ไม่กี่วินาที เวินหลิงจึงค่อยลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ