หลังจากผ่านไปอีกหลายชั่วโมง ระยะทางของวันนี้ก็ใกล้ครบแล้ว เวินหลิงจึงดับเครื่องยนต์
เธอนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ มองท้องฟ้านอกหน้าต่างที่ค่อย ๆ มืดลง
เวินหลิงยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในพื้นที่พักผ่อน
เธอกินมื้อเย็นที่หลินเชินส่งมาให้ แล้วล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็กลับไปนอนบนเตียง
เวินแมวเหมียวไถลมาจากหมอน แล้วมุดเข้ามาซุกในอ้อมแขนเธอ
เวินหลิงยื่นมือโอบมันไว้ พลิกตัวไปอีกด้าน แล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว
เช้าวันรุ่งขึ้น หิมะนอกหน้าต่างยังคงตกอยู่
ตอนนี้พื้นถนนที่เดิมเรียบลื่นถูกหิมะหนาปกคลุมไว้แล้ว
เวินหลิงลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่เห็นคือสีขาวโพลนไปหมด
“โอ้โห~”
“น่ากลัวจัง เกิดอะไรขึ้น เกมเร่งความคืบหน้าแล้วเหรอ?”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงเป็นแบบนี้ แค่คืนเดียวหิมะก็ทับถมหนาขนาดนี้แล้ว?”
เธอเกาหัว จนถึงตอนนี้ถึงเพิ่งรู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่า【ช่วงน้ำแข็งเย็นยะเยือก】อย่างแท้จริง
เวินหลิงยักไหล่อย่างจนใจ แล้วเปิดแผงขึ้นมาดูอีกครั้ง
【วันที่สิบห้า】
【เวลาปัจจุบัน: 8:13】
【สภาพอากาศวันนี้: หิมะตกหนัก】
【ระยะทางประจำวัน: 0/50】
【ระยะทางสะสม: 798】
“โห หิมะตกหนักเหรอ?”
“เยี่ยมไปเลย มิน่าล่ะ”
เวินหลิงส่ายหน้า แล้วลุกขึ้นไปจัดการตัวเอง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ มองพื้นถนนตรงหน้าอย่างครุ่นคิด
“เอ่อ หิมะทับถมหนาขนาดนี้ รถบ้านของฉันจะขับไหวไหมนะ?”
เวินหลิงคิดอยู่นาน แต่ก็ยังไม่มั่นใจ จึงตัดสินใจลงไปดูสถานการณ์ข้างนอก
ก่อนลงจากรถ เธอยังเหลือบมองเทอร์โมมิเตอร์ด้วย