【ปลานอนราบ】: เฮ้! พวกนายอย่าคิดว่าฉันขับรถไม่เป็นเพียงเพราะฉันยังเป็นลูกสัตว์สิ! ฉันขับเก่งมากนะ!
【ขำตายแล้ว】: ใช่ ๆ เธอขับเก่งที่สุดแล้ว แต่ท่าทางตอนนั่งบัญชาการรถอยู่บนเตียง ต้องดูสง่ากว่าตอนนั่งที่นั่งคนขับแน่ ๆ
【เสี่ยวเถาร้องไห้】: ใช่เลย! พี่หลิงนอนอยู่บนเตียงก็ยังทำระยะทางได้ นี่แหละถึงจะเรียกว่าเก่งที่สุด!
【แมวเหาะได้】: จริงด้วย!
เวินหลิงมองเครื่องหมายตกใจเว่อร์ ๆ ของเสี่ยวเถา แล้วก็อ่านข้อความยืนยันอย่างจริงจังของ【แมวเหาะได้】
ความอึดอัดที่ติดค้างอยู่ในใจพลันคลายลงไปครึ่งหนึ่ง
เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วพิมพ์ข้อความอีกสองสามประโยค
【ปลานอนราบ】: ก็ได้ ยังไงฉันก็ขัดขืนกฎของกรมประสานงานระหว่างดวงดาวไม่ได้อยู่แล้ว
【ปลานอนราบ】: ต่อไปฉันจะนอนเฉย ๆ ให้มันขับเอง ส่วนฉันนั่งเป็นเจ้าของอยู่ข้างหลัง
【ขำตายแล้ว】: ก็เป็นเจ้าของอยู่แล้วนี่นา ปลานอนราบไงล่ะ
【เสี่ยวเถาร้องไห้】: พี่หลิงเก่งที่สุด! สุดยอด!
เวินหลิงมองชื่อคุ้นตาเหล่านั้นบนหน้าจอ ในที่สุดความรู้สึกขัดเขินในใจก็สลายไปจนหมด
เธอปิดหน้าต่างแชตกลุ่มย่อย แล้วอุ้มเวินแมวเหมียวขึ้นมาวางบนศีรษะอีกครั้ง
“ช่างเถอะ ไม่ให้ขับก็ไม่ขับ”
เธอพึมพำเสียงเบา ก่อนใช้ความคิดส่งคำสั่งให้รถบ้าน
ระบบนำทาง ตั้งเป้าหมาย แล้วขับต่อไปตามถนนสายหลัก
เวินหลิงนั่งอยู่บนเตียง มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เคลื่อนถอยหลัง
เวินแมวเหมียวนอนหมอบอยู่บนศีรษะ อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างวางพาดอยู่เหนือหน้าผากของเธอ พลางมองไปข้างหน้าด้วยกัน