สัตว์เจาะหินเกราะเขียวเห็นพวกเดียวกันล้มลง ก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าใส่เธอ
แต่มันเพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว เวินแมวเหมียวก็กระโดดลงจากไหล่เวินหลิง
เจ้าตัวน้อยลงไปยืนบนพื้น กดขาหน้าต่ำ แอ่นหลัง ก่อนส่งเสียงร้องแหลมว่า “จี๊ด!”
สัตว์เจาะหินเกราะเขียวไม่เห็นกระรอกตัวจ้อยขนาดเท่าฝ่ามือตัวนี้อยู่ในสายตา ยังคงก้มหน้าพุ่งตรงไปข้างหน้า
เวินแมวเหมียวถีบขาหลังสุดแรง ร่างพุ่งทะยานราวกับกระสุนปืนใหญ่สีน้ำตาลก้อนเล็ก กระโจนขึ้นไปบนขาหน้าที่ยื่นออกมาของสัตว์เจาะหิน
จากนั้นมันก็กัดงับร่องข้อต่อขาหน้าของสัตว์เจาะหินเข้าเต็มคำ
ตรงนั้นเป็นส่วนอ่อนนุ่มที่ไม่มีเกราะปกคลุมพอดี ฟันของเวินแมวเหมียวฝังลึกลงไป ก่อนจะออกแรงบิด
สัตว์เจาะหินเกราะเขียวส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ขาหน้าพับงอลงอย่างควบคุมไม่ได้
ร่างมหึมาเสียการทรงตัว ล้มคว่ำลงกับพื้น
เวินหลิงเห็นภาพนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“เก่งนี่ ตอนนี้รู้จักกัดจุดอ่อนแล้วสินะ?”
“ดีมาก ๆ ฝึกกับหินวิญญาณไปไม่เสียเปล่าเลยแฮะ~”
【ชีสย่างจักรวาล】: ฝึกไม่เสียเปล่าจริง ๆ! ทั้งแรงกัดทั้งความสามารถในการหาจุดอ่อน เยี่ยมมาก!
เวินหลิงฉวยจังหวะที่สัตว์เจาะหินล้มลง ยกมือฟาดใบเลื่อยลมที่รวบรวมพลังทั้งหมดเข้าใส่เกราะบนหลังซึ่งมีรอยร้าวอยู่แล้วอย่างแม่นยำ
ใบเลื่อยลมฟันเข้าไปในรอยแยก เกราะแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ หัวของสัตว์เจาะหินห้อยตกลง