เวินหลิงหงุดหงิดอยู่บ้าง จึงบ่นระบายใส่ข้อความวิ่งผ่านหน้าจอไปประโยคหนึ่ง
รถบ้านยังคงแล่นไปข้างหน้า แสงแดดส่องเฉียงเข้ามา อาบไล้เวินหลิงจนรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
เธอนอนต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นก็ใช้【นำทางด้วยโชค】อีกครั้ง
ห่างออกไปข้างหน้าราว 30 กิโลเมตร มีจุดสีน้ำเงินอยู่จุดหนึ่ง
เธอปิดระบบนำทางอัตโนมัติแล้วกระโดดลงจากรถ
เวินแมวเหมียวสะดุ้งตื่นเพราะจังหวะที่เธอลงจากรถ มันลืมตาขึ้นมองอย่างงัวเงีย ก่อนจะหลับตาลงนอนต่อ
เป็นหีบสมบัติสัมฤทธิ์ใบหนึ่ง เวินหลิงย่อตัวลงเปิดฝา
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: หินวิญญาณระดับต้น ×2, ผ้าฝ้าย ×3……】
“อืม โชคช่วงบ่ายวันนี้ดูเหมือนจะไม่เปรี้ยงปร้างเท่าตอนเที่ยงแฮะ”
เธอพึมพำเสียงเบา ปัดฝุ่นบนมือ แล้วกลับขึ้นรถอีกครั้ง
รถบ้านเคลื่อนตัวต่อไป ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นช่วงถนนที่มีดินสีดำโผล่พ้นพื้นและหญ้าป่าขึ้นอยู่ประปราย
ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนั้น เธอแวะจอดอีกหลายครั้ง เก็บหีบสมบัติไม้ได้หนึ่งใบและหีบสมบัติเงินอีกหนึ่งใบ
ในหีบสมบัติไม้ไม่มีของดีอะไร ส่วนในหีบสมบัติเงินมีหินวิญญาณระดับต้นอยู่ 2 ก้อน
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: หินวิญญาณระดับต้น ×2……】
พอตกเย็น เทรดดิงเฮาส์ก็ดังเสียงแจ้งเตือนขึ้นตรงเวลา
เวินหลิงเปิดหน้าต่างแล้วหยิบของออกมา
เป็นหมูพะโล้กับข้าวหนึ่งชุด ข้างกันยังมีผักดองถ้วยเล็กวางอยู่ด้วย
เวินแมวเหมียวตื่นจากหลับใหลแล้ว มันนั่งตัวตรงอยู่บนโต๊ะเตี้ย ดวงตาจับจ้องอย่างคาดหวัง รอเวลาอาหารอย่างใจจดใจจ่อ