หลังจากเวินหลิงโกยหิมะบนถนนช่วงหนึ่งเสร็จ ก็กลับขึ้นรถอีกครั้ง
สตาร์ตเครื่องยนต์ รถบ้านแล่นทับถนนที่เพิ่งกวาดหิมะออกไป ส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ
เธอขับต่อไปอีกช่วงสั้น ๆ แล้วก็หยุดรถ
“ให้ตายสิ หิมะกลับมาปกคลุมอีกแล้ว ขับเก็บระยะทางแบบนี้ยุ่งยากจริง ๆ!”
เวินหลิงทำหน้าเศร้า หยิบพลั่วลงจากรถอีกครั้ง แล้วเริ่มโกยหิมะบนถนนช่วงถัดไป
เธอเดิน ๆ หยุด ๆ แบบนี้ โกยหิมะช่วงหนึ่งแล้วขับต่ออีกช่วง ทำซ้ำอยู่หลายรอบ
หลังจากขับไปได้ราว 20 กิโลเมตร ในที่สุดเวินหลิงก็ใช้สกิลค้นพบหีบสมบัติใบหนึ่ง
เธอจอดรถแล้วรีบอุ้มหีบสมบัติกลับมาที่รถบ้านโดยไม่หยุดพัก
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ไม่นานก็ถึงเที่ยง
เวินหลิงกำลังพิงพนักเก้าอี้พักผ่อนอยู่ พอคิดดูแล้วก็ตัดสินใจเปิดหีบสมบัติ
“ขับมา 50 กิโลเมตรแล้ว แต่กลับได้หีบสมบัติแค่ใบเดียวเองเหรอ?”
“เกิดอะไรขึ้น ช่วงน้ำแข็งเย็นยะเยือกจะมีทรัพยากรขาดแคลนด้วยเหรอ?”
“ทำไมรู้สึกว่าของยิ่งมีน้อยลงเรื่อย ๆ แปลกจัง”
เธอพึมพำไปพลางเปิดหีบสมบัติไปพลาง แต่การเคลื่อนไหวกลับไม่ชักช้าเลย
“ยินดีด้วย ได้รับ: ชิ้นส่วนอัปเกรดยานพาหนะ ×3, หินวิญญาณ ×1...”
“อืม? เอ๊ะ!”
“ชิ้นส่วนพออัปเกรดยานพาหนะแล้วหรือเปล่านะ? ไปดูหน่อย!”
เวินหลิงเปิดหน้าจอยานพาหนะขึ้นมาดู ชิ้นส่วนมีครบพอดีแล้ว
“ดีเลย งั้นอัปเกรดก่อน!”
เธอกดอัปเกรดแล้วกำลังรออยู่ จู่ ๆ หน้าจอก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา
“ยานพาหนะกำลังจะอัปเกรด ระหว่างการอัปเกรด โปรดรออยู่ด้านนอกยานพาหนะ”