กลับมาถึงรถบ้านแล้ว เวินหลิงก็ยกเวินแมวเหมียวลงจากไหล่ วางไว้บนโต๊ะอย่างส่ง ๆ
เธอเอนพิงเก้าอี้ เสื้อคลุมเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะเล็ก ๆ
เวินหลิงยกมือถูใบหน้าที่หนาวจนแข็งทื่อ “อยู่ข้างนอกนานขนาดนี้ หนาวจริง ๆ เลย”
“อยู่ในรถสบายกว่าเยอะเลย~”
เวินแมวเหมียวเอียงคอมองเธอ หางใหญ่ฟูฟ่องห้อยลงอย่างหมดแรง
เธอพักอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบมื้อกลางวันที่หลินเชินส่งมาออกจากเทรดดิงเฮาส์
ยังห่อด้วยกระดาษไขเหมือนเดิม อาหารยังอุ่นอยู่
เวินหลิงคลี่กระดาษไขวางบนโต๊ะ แบ่งให้เวินแมวเหมียวส่วนหนึ่ง แล้วกำลังจะเริ่มกิน ระหว่างนั้นก็แตะเปิดแชทขึ้นมาดูตามความเคยชิน
ในช่องแชทคึกคักจริง ๆ ทุกคนพูดคุยกันอย่างออกรส
[โฟร์ลีฟโคลเวอร์]: ฝั่งพวกคุณวันนี้อุณหภูมิลดลงไหม? ทางนี้หิมะตกหนักเกินไปแล้ว
[คนรักผักชี]: ลดแล้ว เมื่อวานยังขับได้อยู่เลย วันนี้ดันรถยังไม่ขยับ
[อ้าบา อ้าบา]: ยานพาหนะไฟฟ้าของฉันพังสนิทแล้ว หิมะท่วมเกินครึ่งล้อ ดันก็ไม่ขยับ
[คุกกี้อารมณ์ร้าย]: พวกคุณยังดันรถได้ ฉันแค่จะเปิดประตูรถยังเปิดไม่ได้เลย แข็งติดไปหมดแล้ว
[ความทรงจำเจ็ดวิ]: วันนี้อุณหภูมิลดเร็วเกินไป ฉันรู้สึกว่าหนาวกว่าเมื่อวานเป็นสิบกว่าองศา
[ฉันเป็นปลาเค็ม]: ถนนเต็มไปด้วยหิมะ ฉันขับรถทั้งเช้าได้ไม่ถึงยี่สิบกิโลเมตร
[หวังเฒ่าข้างบ้าน]: หลังคารถฉันโดนหิมะทับเป็นชั้น กว่าจะกวาดออกหมดก็ใช้เวลาตั้งนาน
[ข้าวต้มเปล่าหนึ่งชาม]: พวกคุณยังดี อย่างน้อยก็มีหลังคา รถที่ฉันสุ่มได้เป็นรถเปิดประทุน เมื่อคืนหนาวจนนอนไม่หลับ ห่มผ้าห่มสามชั้นแล้วยังสั่นอยู่เลย