เวินหลิงสาวเท้าเร็วจี๋ วิ่งตึงตังเข้าไปในห้องน้ำ
เธอบิดก๊อกน้ำล้างหน้า แล้วรวบผมยาวสีฟ้าม่วงที่ห้อยลงมาถึงเอวอย่างลวก ๆ
“ว่าแต่ ผมยาวเกินไปหน่อยหรือเปล่านะ”
มือที่กำลังรวบผมของเวินหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า
“ช่างเถอะ ตอนนี้ยังไม่ค่อยเกะกะ ปล่อยไว้ก่อนแล้วกัน”
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เวินหลิงก็กลับไปยังพื้นที่พักผ่อน ถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง
รถบ้านกำลังแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่น สายลมอุ่นจากระบบปรับอุณหภูมิภายในรถพัดจนคนรู้สึกง่วงงุน
เธอส่ายหัวเล็กน้อย แล้วใช้สกิล【นำทางด้วยโชค】หนึ่งครั้ง เบื้องหน้าห่างออกไปราวยี่สิบกิโลเมตรมีจุดแสงสีฟ้าอยู่จุดหนึ่ง
“เอ๊ะ ไม่เลวเลย เป็นหีบสมบัติ!”
หลังรถบ้านแล่นไปได้กว่าครึ่งชั่วโมง เวินหลิงก็พึมพำในใจให้หยุด
ความเร็วรถเริ่มลดลง ก่อนจะหยุดลงเองในที่สุด
เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มองพื้นที่หิมะนอกหน้าต่าง แล้วเอื้อมมือไปหยิบเสื้อบุฝ้ายหนาที่แขวนอยู่บนผนังรถตามความเคยชิน
สวมเสื้อบุฝ้ายแล้วรูดซิปให้เรียบร้อย
เวินหลิงผลักประตูรถแล้วกระโดดลงไป ลมหนาวหอบเกล็ดหิมะพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
เธอยืนอยู่บนพื้นหิมะ กำลังจะเดินไปทางหีบสมบัติ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีไอร้อนพุ่งขึ้นมาจากอก
“ทำไมรู้สึกร้อน ๆ นะ...”
เธอก้มมองเสื้อบุฝ้ายที่ห่อหุ้มร่างกายไว้อย่างมิดชิด ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองคงไม่กลัวความหนาวแล้ว
“อ้อ จริงสิ ฉันอยู่ขั้นสามแล้วนี่นา”
เธอหัวเราะ แล้วรูดซิปลงทันที ถอดเสื้อบุฝ้ายออกโยนกลับไปบนเบาะที่นั่งข้างคนขับอย่างสบาย ๆ