เวินหลิงเหลือบมองข้อความในแชต แต่ไม่ได้ตอบอะไร
“ดึกแล้ว นอนกันเถอะ”
เธอกอดเวินแมวเหมียวไว้ พลางหลับตาและพึมพำงึมงำ
【ต้นหญ้ากลิ้ง】: เอ๊ะ? รางวัลล่ะ รางวัล! มังกรน้อย อย่าเพิ่งนอนสิ นี่เป็นของที่เผ่ามังกรแอบเปลี่ยนให้เลยนะ!
【มังกร】: ……
【บริการครบวงจร】: โธ่ ไม่ต้องรีบร้อน เวินเป่าเริ่มง่วงแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดูก็เหมือนกันแหละ
【หมูหัวม้วน】: …
ข้อความในแชตค่อย ๆ เงียบลง สุดท้ายก็ไม่มีใครพิมพ์อะไรอีก
……
ยามเช้า เวินหลิงพลิกตัวทีหนึ่ง เผลอสะบัดเวินแมวเหมียวตกเตียง
เวินแมวเหมียวตกลงพื้นแล้วตื่นเต็มตาทันที มันกะพริบตาปริบ ๆ จ้องเวินหลิง
ขนทั้งตัวเริ่มฟูฟ่องขึ้นมา จนหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห~
มันร้อง “จี๊ด ๆ” แล้วพุ่งขึ้นเตียง ตวัดอุ้งเท้าฟาดหน้าเวินหลิง
“อืม เวินแมวเหมียว อย่าซนสิ~”
เวินหลิงยกมือปาดหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ผลักเวินแมวเหมียวออกไป
เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย มองเวินแมวเหมียวแวบหนึ่ง แล้วก็หลับตาลงอีกครั้งในวินาทีถัดมา
ผ่านไปอีกหลายนาที ในที่สุดเวินหลิงก็ตื่นเต็มตา เธอผุดลุกขึ้นนั่งพรึ่บเดียวจนเวินแมวเหมียวกระเด็นลอยไปอีกครั้ง
“จี๊ด ๆ ๆ!”
“เอ๊ะ? ไม่ได้ตั้งใจ ๆ แหะ ๆ~”
เวินหลิงเห็นดังนั้นก็เกาหู แก้ตัวอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เธอรีบลงจากเตียง อุ้มเวินแมวเหมียวขึ้นมา แล้วพากันไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ
พริบตาเดียว เวินหลิงก็ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ แล้วมานั่งกินมื้อเช้าที่โต๊ะ