ตอนที่ 3 ใส่หมวกแล้วเหลือแต่กล้า ปฏิเสธนายแล้วจะทำไม
นี่มันเสียงหมีพี่!
เฉินชิ่งฟังปุ๊บก็รู้ทันที!
อ้วนป๋อตกใจสะดุ้ง ขนฟูตั้งชันขึ้นมาทันที
เสียงเคาะประตูหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ประตูไม้โยกคลอนแทบพัง
เสียงของหมีพี่ก็เร่งร้อนขึ้นหลายส่วน:
"หัวเรียบ! หัวเรียบ!"
"เคาะอะไรนักหนา มาแล้ว มาแล้ว!"
เฉินชิ่งตอบด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ เดินมาถึงห้องนั่งเล่น มองลอดช่องประตูไม้ เห็นเงาร่างสีแดงอยู่ข้างนอก
หมีแดงตัวมหึมายืนอยู่หน้าประตู อ้าปากกว้างเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ใบหน้าดุร้ายน่าเกรงขาม เขี้ยวเหลืองน่าสยดสยอง มันพูดภาษาคนได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน!
เฉินชิ่งรู้สึกระแวงอยู่ในใจ ถึงแม้หมีพี่ หมีน้องกับหัวเรียบจะเป็นเพื่อนรักกันก็จริง
แต่โดยปกติแล้วหมีพี่ก็ไม่ค่อยไว้ใจหัวเรียบเท่าไหร่ ไม่ได้เชื่อใจหัวเรียบแบบหมีน้อง
ปกติ เหตุการณ์ใหญ่ขนาดหมีน้องหายตัวไป หมีพี่ไม่มีทางเป็นคนแรกที่มาบอกให้หัวเรียบช่วยออกตามหา
กฎข้อที่ห้า สัตว์เป็นเพื่อนของคุณ เมื่อพวกมันร้องขอ คุณต้องตอบตกลง
แต่กฎข้อที่เจ็ดก็บอกว่า ห้ามออกนอกบ้านยามค่ำคืน จะมีอันตรายเกินคาดคิด
กฎมันขัดแย้งกันเอง
ในห้องไลฟ์ ชาวหลงกั๋วทุกคนเห็นภาพนี้ ลมหายใจแทบหยุดเต้น ตื่นเต้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง!
ทุกคนสามารถมองเห็นผ่านมุมมองของเฉินชิ่งว่าหน้าประตู มีหมีแดงยักษ์ยืนอยู่ตัวหนึ่ง!
มันบอกว่าหมีน้องถูกจับ! งั้นหมีแดงตัวนี้ก็ต้องเป็นหมีพี่!
"นี่มันกับดักเปิดประตูชัดๆ!"
"โอ้โห สมกับเป็นดันเจี้ยนระดับ S เลยนะ เพิ่งรับมือกับอ้วนป๋อเสร็จ วิกฤตก็ตามมาอีกแล้ว?"
"อย่าเปิดประตูเด็ดขาดนะ กฎเรื่องลี้ลับ เปิดประตูเมื่อไหร่ต้องเจออันตราย!"
"แต่ไม่เปิดก็ไม่ได้นะ กฎข้อห้า สัตว์เป็นเพื่อนคุณ คุณปฏิเสธพวกมันไม่ได้ หมีพี่ร้องขอมา เฉินชิ่งก็ไม่มีทางปฏิเสธ"
"แต่ฟ้ายังไม่สว่างเลยนี่นา! ถ้าตามหมีพี่ออกไปตามหมีน้อง ก็ผิดกฎข้อที่เจ็ดน่ะสิ?"
"ดันเจี้ยนระดับ S นี่วิกฤตซ่อนอยู่ทุกย่างก้าวจริงๆ!"
ภายในแผนกปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ
โจวเจิ้งกั๋วและพรรคพวกเห็นถึงตรงนี้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ทุกคนเพิ่งจะอารมณ์ผ่อนคลายลง ไม่คิดว่าอันตรายจะตามมาถึงหน้าประตูอีกทันที
แล้วคราวนี้ยังเป็นสถานการณ์ที่กฎสองข้อขัดกันเองอีกต่างหาก!
"วิเคราะห์ให้เร็วเข้า!"
โจวเจิ้งกั๋วเร่งรัด สถานการณ์อันตรายขนาดนี้ เขากลัวว่าเฉินชิ่งจะรับมือไม่ไหว
ไม่นานนัก นักวิจัยก็ค้นพบกลเม็ดในกฎทั้งเก้าข้อ ตะโกนเสียงดังว่า
"เปิดประตูไปเผชิญหน้ากับหมีพี่ตรงๆ ไม่ได้ อันตรายเกินไป! ถึงหมีพี่จะเป็นเพื่อนของหัวเรียบ แต่อยู่ๆ ก็โผล่มาแต่เช้าขนาดนี้ จะดีจะร้ายยังไม่แน่ชัด!"
"แต่กฎก็บอกว่าปฏิเสธหมีพี่ไม่ได้เหมือนกัน แต่นี่ฟ้ายังไม่สว่างออกไปข้างนอก ระดับอันตรายสูงเกินไป!"
"เราแนะนำให้ตอบตกลงคำขอของหมีพี่ แต่ไม่ต้องออกไปช่วยหามันข้างนอก แบบนี้ก็สอดคล้องกับกฎข้อเจ็ด และไม่ผิดกฎข้อห้าด้วย!"
"ถ้าเกิดเจออันตรายจริงๆ กฎข้อแปดน้ำผึ้งเป็นอาหารที่หมีพี่กับหมีน้องชอบกินที่สุด อาจช่วยกู้สถานการณ์อันตรายได้!"
โจวเจิ้งกั๋วรีบพยักหน้า ทำแบบนี้คงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว!
หลักๆ ก็เพราะประเทศอื่นก็เพิ่งมาถึงขั้นนี้ ไม่งั้นคงได้หยิบยืมประสบการณ์ของพวกเขามาใช้!
กำลังจะส่งข้อเสนอแนะของคณะวิจัยให้เฉินชิ่ง
เอี๊ยด เอี๊ยดอ๊าด...
ประตูไม้เก่าแก่ส่งเสียงบาดฟันน่าขนลุก
เฉินชิ่งเปิดประตูออกไปตรงๆ
โจวเจิ้งกั๋วนิ่งแข็งทันทีทันใด! นี่เฉินชิ่ง นายเปิดประตูออกไปเลยได้ไง!
ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็อึ้งไปหมด สั่นสะท้านด้วยความกลัว เผชิญหน้าหมีพี่ตัวเป็นๆ? น่ากลัวเกินไปแล้วนะ!
หมีพี่หน้าประตูไม่ได้เข้ามา มันยืนสองขา ร่างกำยำใหญ่โต หัวจดขอบประตูบน ท้องฟ้าสลัวทำให้หน้าเป็นหมีทั้งหน้าดูเลือนราง:
"หัวเรียบ! ออกมาได้สักที! รีบไปตามหาหมีน้องกับฉันสิ หมีน้องหายไปแล้ว!"
ระยะใกล้ขนาดนี้ เฉินชิ่งได้กลิ่นคาวเลือดเหม็นเน่าจากปากมัน พูดเรียบๆ:
"ไม่ไป"
ดวงตาทั้งสองข้างของหมีพี่จ้องเขม็งมาที่เฉินชิ่ง เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว อยู่ดีๆ ร่างกายก็ใหญ่ขึ้นหลายส่วน ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด ปากกว้างคล้ายแผลกระชากมีหนวดสีแดงสดยื่นออกมา ร่างมันทั้งร่างค่อยๆ แปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อยๆ!
ทว่า ในสีหน้าโกรธเกรี้ยวนั้น กลับแฝงแววสมใจราวกับแผนชั่วสำเร็จ
"นายไม่ไป! งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือนแล้วกัน"
หมีพี่พูดพลางจะก้าวเข้ามาในกระท่อมไม้
โครม!
เฉินชิ่งทำหน้าเบื่อหน่ายสุดๆ พูดว่า:
"แกคิดว่าพี่เฉียงเป็นบ่าวรับใช้ของแกหรือไง ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าหมีน้องอยู่ไหน? ไปหาสิ!"
"อย่ากวนใจฉัน ฉันยังนอนไม่พอ"
พูดจบ เฉินชิ่งก็ปิดประตูไม้เสียงดังปัง ไม่สนใจหมีพี่หน้าประตู เดินไปห้องนอน ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเลย
ทุกคนเห็นภาพนี้ รูม่านตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง!
ไม่...ไม่ใช่นะเฮ้ย!
ออกไปหรือไม่ออกไป!
เลือกเอาสักอย่างสิจากสองตัวเลือกนี้
นายไปหาตัวเลือกที่สามได้ยังไง คืออะไร?
ไม่ออกจากกระท่อมไม้ แต่ก็ไม่ปฏิเสธหมีพี่ แต่ไล่หมีพี่ไปให้พ้นๆ เลย!
จบแล้ว! จบแน่คราวนี้!
ชาวหลงกั๋วทุกคนในห้องไลฟ์สิ้นหวัง หน้าซีดเป็นไก่ต้ม
"นั่นมันผีนะ! นายไล่มันไปตรงๆ เลย?"
"จบแน่คราวนี้"
"โอ้โห เฉินชิ่งจะปฏิเสธหมีพี่ตรงๆ ได้ยังไง! ต้องถูกฆ่าตายแน่ๆ!"
"หลงกั๋วคงถึงคราวล่มสลายแน่คราวนี้!"
"ให้เลือกคำตอบหนึ่งจากสองตัวเลือก นายนี่แม่งเลือกตัวเลือกที่สามออกมาได้? ก็อัจฉริยะดีนี่"
"…………"
ชาวซากุระหลายคนเห็นภาพนี้ ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา
【ดูท่าแล้ว ที่เฉินชิ่งรับมืออ้วนป๋อได้เมื่อกี้ ก็แค่ตาเถรเจอซากหมาโชคดีก็แค่นั้น ตอนนี้เผยไต๋แล้ว ก็แค่ไอ้โง่ดีๆ นี่เอง】
โจวเจิ้งกั๋วและคนอื่นๆ ตะลึงค้างอยู่กับที่
เฉินชิ่งตัดสินใจเร็วเกินไป ไม่ทันให้พวกเขาส่งข้อมูลได้ทัน
โจวเจิ้งกั๋วยิ้มขมขื่น สิ้นหวังสุดหัวใจ ความหวังเล็กๆ น้อยๆ ที่เพิ่งมีเมื่อครู่ มลายหายไปในพริบตา
ดูเหมือน สวรรค์จะกำหนดให้หลงกั๋วล่มสลายแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ผู้ที่ถูกเลือกของประเทศสวยงาม ซูออน กำลังเผชิญหน้ากับเสียงเคาะประตูร้อนรนและน้ำเสียงร้อนใจของหมีพี่ข้างนอก
ซูออนเพิ่งนอนลงบนเตียง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เขาลุกขึ้นนั่ง ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ คิดว่าจะแกล้งไม่อยู่บ้าน ดูว่าหมีพี่จะจากไปเลยไหม
"หัวเรียบ! หัวเรียบ!"
ข้างนอกประตู หมีพี่เคาะแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะทุบประตูไม้เก่าๆ พังๆ นั่นให้พังคามือ กระท่อมไม้ทั้งหลังสั่นสะเทือน
พอนึกออกได้ว่าแรงของหมีพี่มหาศาลขนาดไหน
โชคดีที่ประตูไม้โยกเยกใกล้พังนั่น ต้านทานการกระแทกของหมีพี่ไว้ได้
"เอ๋? หัวเรียบไม่อยู่บ้านเหรอ?"
แผนแกล้งตายของซูออนได้ผล หมีพี่ไม่มีการตอบรับ พึมพำเสียงเบา เสียงเคาะประตูค่อยๆ แผ่วลง หายไป เสียงฝีเท้ารีบร้อนดังอยู่หน้าประตู ไกลออกไปเรื่อยๆ ดูเหมือนไปแล้วจริงๆ
ซูออนค่อยๆ ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก สีหน้ายินดีปรีดา ดูท่าแผนแกล้งตายของตัวเองจะได้ผลดี!
ชาวประเทศสวยงามเห็นภาพนี้ ก็ตื่นเต้นดีอกดีใจเหลือเกิน! ผู้ที่ถูกเลือกของพวกเขาเก่งจริงๆ!
สุขุมเยือกเย็น! คลี่คลายวิกฤตินี้ได้ง่ายดาย!
ชาวซากุระและกิมจิต่างก็ประจบสอพลอ บอกว่านี่แหละถึงจะเรียกว่ามีไหวพริบฉลาดแกมโกงกันใหญ่ ไม่เหมือนเฉินชิ่งของหลงกั๋ว เปิดประตูพรวดออกไปแล้วยังกล้าไล่หมีพี่ไปอีก!
ทำเป็นไม่รู้จักคำว่าตายเขียนยังไง!
ผู้รับผิดชอบแผนกปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติของหลายประเทศ รีบส่งข้อความ บอกวิธีคลี่คลายวิกฤตของซูออนนี้แก่ผู้ที่ถูกเลือกของตัวเอง!
ให้พวกเขาทำตาม!
ซูออนได้ยินเสียงฝีเท้าข้างนอกหายไปแล้ว ก็อยากจะมองผ่านหน้าต่างข้างเตียงดูว่าหมีพี่เดินไปทางไหน จะได้รู้ว่าหมีพี่หน้าตายังไง ต่อไปจะได้จำได้เวลาพบกัน
ทันใดนั้น! ซูออนมองไปทางหน้าต่าง เห็นภาพที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต!
ใบหน้าหมีแดงดุร้ายน่าสยดสยอง! อยู่ตรงขอบหน้าต่างนี่เอง หัวมันใหญ่เกินจนเกือบจะเต็มบานหน้าต่าง! ดวงตาหมีคู่นั้นจ้องตรงมาที่ซูออน!
ห่างจากเขาแค่หนึ่งเมตร ดวงตาโตนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว กลิ่นเน่าเหม็นจากลมหายใจพุ่งเข้าใส่หน้า
ซูออนตกใจขนลุกซู่ หัวแทบหยุดทำงาน ถอยกรูดหลายก้าว กัดริมฝีปากแน่นถึงไม่ร้องลั่นออกมา
หมี...หมีพี่ไม่ได้ไป! เสียงฝีเท้าเมื่อกี้มันหลอก! มันแสร้งทำเป็นจากไป แท้จริงแอบมองอยู่ที่ข้างนอกหน้าต่าง!
คนประเทศสวยงามทุกคนหวาดผวาแทบคลั่ง! ไม่น้อยถึงกับตกใจฉี่แตกคาที่ ภาพนี้น่ากลัวยิ่งกว่าหนังสยองขวัญเรื่องไหนๆ หันหลังไปเจอหน้าหมีจ้องเขม็ง ใครจะไม่กลัว?
ใครจะคิดว่าหมีพี่จะฉลาดถึงขนาดนี้!
หมีพี่อ้าปากใหญ่ มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ:
"หัวเรียบ! อยู่บ้านทำไมไม่สนใจฉัน! ทำไม!"
พูดพลาง ร่างของหมีพี่ก็เหมือนควบคุมตัวเองไม่อยู่ขึ้นมา มีหนวดเล็กๆ สีแดงสดผุดออกมาจากปากไม่หยุด น่าขนลุกขนพองจนสติแทบกระเจิง
"รีบไปตามหาหมีน้องกับฉันเดี๋ยวนี้!"
ซูออนรีบได้สติ กฎสองข้อขัดแย้งกัน ออกไปคือตาย! แต่ไม่ตกลงกับหมีพี่ก็ตาย!
ราวกับหมีพี่กำลังวางแผน จงใจล่อให้เขาออกไปเพื่อผิดกฎ หมายจะฆ่าเขา
ใบหน้าหมีน่ากลัวดุร้ายนั้น แม้จะโกรธมาก แต่มุมปากที่ยกขึ้นน้อยๆ คล้ายกำลังแสยะยิ้ม
ในสถานการณ์คับขัน ซูออนรีบกุมท้องพูดว่า:
"โอ๊ย หมีพี่ ฉันปวดท้อง นายไปตามหาหมีน้องเองเถอะ"
ร่างของหมีพี่ที่กำลังควบคุมไม่อยู่ค่อยๆ แปลงกลับไปเป็นปกติ ใบหน้าหมีดุร้าย มันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความเคลื่อนไหวว่า:
"เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ นายจะปฏิเสธฉันทำไม"
"ฉัน...ฉันไม่ได้ปฏิเสธนายนะ ฉันแค่ปวดท้อง"
ซูออนรีบพูดว่า:
"ถ้าฉันไม่ปวดท้อง ฉันต้องไปตามหาหมีน้องกับนายแน่"
"นายให้อภัยฉันสักครั้งเถอะนะ"
เห็นหมีพี่ยังไม่ยอมเลิกรา ซูออนรีบเดินไปหยิบน้ำผึ้งหนึ่งกระปุกจากตู้เย็น:
"หมีพี่ ฉันให้น้ำผึ้งนายหนึ่งกระปุก นายให้อภัยฉันได้ไหม"
หมีพี่ยังไม่ทันอ้าปาก เสียงร้อนรนก็ดังขึ้นมา:
"น้ำผึ้ง! น้ำผึ้ง ฉันชอบกินที่สุดเลย!"
ที่ขอบหน้าต่าง ใบหน้าหมีสีเหลืองเบียดเข้ามา มันตัวใหญ่กว่าใบหน้าหมีพี่ หน้าตาดูซื่อๆ แต่ก็กลบความดุร้ายไว้ไม่มิด
ยื่นกรงเล็บลอดหน้าต่างเข้ามา แย่งน้ำผึ้งในมือซูออนไปทันที
หมีพี่ร้อนรน: "หมีน้อง นี่น้ำผึ้งของฉันนะ นายแย่งไปได้ยังไง!"
"หมีพี่ ให้ฉันกินเถอะนะ ให้ฉันกินเถอะนะ" หมีน้องออดอ้อน
"ก็ได้ๆ" เสียงหมีพี่แฝงความจนใจ แล้วก็หันไปทางซูออน:
"ไปเอามาให้ฉันอีกกระปุก!"
ซูออนมองหมีน้อง กลืนน้ำลาย เอ่ยว่า:
"หมีน้องก็อยู่ตรงนี้นี่ นายจะเรียกฉันให้ไปหากับนายทำไม"
หมีพี่ตอบอย่างรำคาญ:
"ถามมากจริง รีบไปเอาน้ำผึ้งมาให้ฉันอีกกระปุก!"
ซูออนหวาดผวาสุดขีด! เมื่อกี้มันเป็นแผนของหมีพี่จริงๆ ล่อให้เขาออกไป!
โชคดีที่เขาไม่ออกไป ไม่งั้นคงไปกระตุ้นกฎข้อที่เจ็ด ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้น
ในตู้เย็นมีน้ำผึ้งอยู่สามกระปุก ดูท่าว่าน้ำผึ้งเป็นของดีสำหรับรับมือหมี
แต่ก็จนใจ เขาจำต้องตัดใจ หยิบน้ำผึ้งออกมาอีกกระปุก ถึงได้ส่งหมีพี่กับหมีน้องให้ออกไปได้
ก่อนจากไป หมีพี่กับหมีน้องท่าทางครุ่นคิดมองซูออนอีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยความโลภ ลูกตากลายเป็นสีแดงขึ้นหลายส่วน มุมปากของพวกมันยกขึ้น ใบหน้าหมีแสนดุร้ายเหมือนกำลังยิ้ม น่าสยดสยองขนหัวลุก
คนประเทศสวยงามทุกคนพากันหวาดกลัว เหงื่อเย็นซ่กเพราะตกใจ!
หมีสองตัวนี่ฉลาดเกินไปแล้วนะ นี่รู้จักหลอกคนด้วยเหรอ?!
ถ้าไม่ใช่เพราะซูออนฉลาด เปลี่ยนเป็นใครก็ตาม คงตายอย่างไร้ที่ฝังศพแน่
แต่ถึงจะรอดมาได้ ก็เปลืองน้ำผึ้งไปตั้งสองกระปุก!
น้ำผึ้งสามารถส่งให้หมีสองตัวไปได้ ดูท่าจะเป็นไอเทมที่สุดยอด!
แต่นี่พึ่งเริ่มต้นก็เสียไปตั้งสองกระปุกแล้ว นี่คือระดับความยากของดันเจี้ยนระดับ S เหรอ?
น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!
สำคัญที่สุดคือ ซูออนรับมือได้ดีขนาดนี้แล้ว แต่ค่าปนเปื้อนของเขากลับเพิ่มจาก 【11】 เป็น 【22】!
ค่าปนเปื้อนถ้าเพิ่มถึง 80 ถึงแม้ไม่ผิดกฎ ก็จะถูกผีกลืนกินอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางกลับมาได้อีก
ซูออนของพวกเขาทำได้ดีขนาดนี้ ค่าปนเปื้อนยังเพิ่มขึ้นตั้งมาก ผู้ที่ถูกเลือกของประเทศอื่นมีแต่จะมากกว่าไม่มีทางน้อยกว่า!
เวลานี้ ชาวเน็ตประเทศสวยงามไม่น้อยสังเกตเห็นเฉินชิ่งผู้ที่ถูกเลือกของหลงกั๋ว ถึงกับร้องอุทานออกมาดังลั่น!
ไม่ใช่แค่พวกเขา ชาวหลงกั๋วทุกคนและโจวเจิ้งกั๋วก็ร้องอุทานขึ้นมาด้วย ราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่น่าเหลือเชื่อ!
ในภาพ เฉินชิ่งตวาดขับไล่หมีพี่โดยตรง!
แต่ไม่ได้ทำให้หมีพี่โกรธเกรี้ยวแต่ประการใด หมีพี่เร่งเร้าอีกสองสามคำ แต่เฉินชิ่งไม่แม้แต่จะสนใจหมีพี่อีกต่อไป
บนใบหน้าหมีพี่แวบผ่านความประหลาดใจและโทสะ ภายใต้ความมืดสลัวมันกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ สุดท้ายก็พาหมีน้องจากไปอย่างไม่ค่อยยินยอมนัก
ค่าปนเปื้อนของเฉินชิ่งยังคงเป็น 【1】 ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ!
ผู้คนนับไม่ถ้วนประหลาดใจและตกตะลึงยิ่งนัก!
นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หมีพี่ สิ่งมีชีวิตผีที่น่ากลัวถึงขนาดนั้น กลับโดนเฉินชิ่งด่าไปสองสามคำ มันไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย แล้วก็หางจุกตูดจากไปอย่างนั้นเหรอ?
นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
ทุกคนคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก
หรือว่า หมีพี่มีแนวโน้มชอบถูกทำร้าย ต้องใช้อะไรแข็งๆ ใส่?
เฉินชิ่งนอนบนเตียงห่มผ้าลายดอกอย่างสุขสบาย
กฎเรื่องลี้ลับนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการสวมบทบาท แก่นสำคัญคือการกระทำทุกอย่างจากตรรกะการกระทำของหัวเรียบเอง
สำหรับผู้ที่ถูกเลือกคนไหนๆ การกระทำทุกอย่างจากตรรกะการกระทำของหัวเรียบเอง เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย!
เพราะจากกฎทั้งเก้าข้อ จะรู้ถึงนิสัยของเขาได้ยังไงกัน!
แต่สำหรับเฉินชิ่ง ในฐานะผู้ชายที่ดูหนังใหญ่ของ "หมีมาแล้ว" และตอนทั้งหมดของ "หมีมาแล้ว" มาไม่ต่ำกว่าสิบรอบ สวมบทเป็นหัวเรียบเนี่ยนะ?
เรื่องกล้วยๆ!
หัวเรียบปกติไม่มีทางช่วยหมีพี่กับหมีน้องง่ายๆ
หมีพี่มาร้องขอ หัวเรียบปกติก็ไม่ตอบตกลงอยู่แล้ว
และทำแบบนี้ก็ไม่ผิดกฎด้วย
กฎบอกว่าปฏิเสธคำขอของเพื่อนไม่ได้ แต่ไม่ได้บอกว่าไล่ให้มันไปให้พ้นๆ ไม่ได้นี่นา
แล้วอีกอย่าง
ตอนนี้เขาเป็นหัวเรียบนะ ยังไงก็คือจอมโหดแห่งเขาหมีคุมะ ผู้ชายที่พอใส่หมวกแล้วก็เหลือแต่ความกล้า!
ปฏิเสธคำขอของหมีพี่แล้วจะเป็นอะไรมาก!