ร้อน!
ซ่งเวยเวยรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวไปหมด เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง แล้วก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า
ซิกแพ็กนี่~ หุ่นนี่มัน～～
เดี๋ยวก่อน! เธอไม่ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอ? หรือที่นี่คือปรโลก?
ให้ตายเถอะ! ท่านยมเห็นว่าเธอโสดมา 24 ปี แถมยังไม่เคยมีผู้ชาย เลยตายกะทันหันหรือไง! ถึงได้สงสารแล้วมอบความฝันให้เธอชดเชย?
ช่างเถอะ! ตายก็ตายไปแล้ว! ความฝันนี้เธอต้องทำให้สุดทาง!!!
ซ่งเวยเวยยื่นมือไปคว้าคอเสื้อชายหนุ่มแล้วกระชากลงมา หลินเว่ยตงชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นผิวขาวเนียนที่เผยออกมาของหญิงสาว ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้าน ใบหูเริ่มแดงระเรื่อ
วินาทีถัดมา!
หลินเว่ยตงอาศัยแรงดึงจากมือของหญิงสาว พุ่งลงไปบนเตียง
………
วันถัดมา
ตอนซ่งเวยเวยตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกเจ็บไปทั้งตัวราวกับถูกรถบรรทุกทับ โดยเฉพาะบริเวณโคนขา ส่วนเอวก็ปวดจนแทบทนไม่ไหว
ซ่งเวยเวยลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีหม่น ดูคล้ายคานไม้แบบเก่าที่ไม่คุ้นตา มีใยแมงมุมเก่าแก่ห้อยอยู่หลายเส้น
หัวใจของซ่งเวยเวยกระตุกวูบ เธอไม่สนใจอาการปวดเมื่อยตามร่างกายอีกต่อไป แล้วผุดลุกขึ้นนั่งทันที
ภาพทุกอย่างในห้องพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า ห้องนี้มีขนาดเล็ก พอเข้าประตูไปก็เห็นเตียงไม้สำหรับสองคนนอนอยู่ด้านใน ข้างเตียงมีโต๊ะไม้เรียบง่ายตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางกระป๋องน้ำชาขนาดใหญ่ใบใหม่กับข้าวของจุกจิกอีกเล็กน้อย
อีกมุมหนึ่งมีตู้เสื้อผ้าไม้เก่าชิดผนัง เก้าอี้เตี้ยสองตัววางอยู่ตามที่ต่าง ๆ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรในห้องอีก
ซ่งเวยเวยปวดหัวขึ้นมา เธอมองไปที่ผนังสีเหลืองเก่า ซึ่งปิดทับด้วยหนังสือพิมพ์เก่าเรียงแน่นเต็มไปหมด
ซ่งเวยเวยแกะหนังสือพิมพ์ตรงมุมผนังออกมาดู แล้วอ่านวันเดือนปีบนนั้นจนชัด
ตอนนี้เป็นปี 1973
บ้าจริง!! เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ? แล้วเมื่อคืนไม่ใช่แค่ฝันหวานจริง ๆ เหรอ? นี่เธอถูกส่งมาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?
ซ่งเวยเวยยังไม่ทันได้จัดระเบียบความคิด ความเจ็บปวดแหลมคมระลอกหนึ่งก็แล่นเข้าสู่สมอง
ซี๊ด!!
ซ่งเวยเวยสูดปากด้วยความเจ็บปวด ภาพประหลาดมากมายวาบผ่านสายตา กว่าความทรงจำจะค่อย ๆ หลอมรวมกันก็ผ่านไปพักใหญ่ เธอเอนกายอ่อนแรงอยู่บนเตียง
เจ้าของร่างเดิมมีชื่อเหมือนเธอ คือซ่งเวยเวย
เจ้าของร่างเดิมเป็นพี่คนโตของบ้าน มีน้องชายกับน้องสาวอย่างละคน พ่อแม่เป็นคนซื่อ ๆ ครอบครัวไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้ยากจน
พ่อแม่ขยันทำงาน เลี้ยงลูกทั้งสามคนได้ไม่เลว สาเหตุที่เจ้าของร่างเดิมแต่งงานกับหลินเว่ยตง สามีคนปัจจุบัน ก็เพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง
ตอนเจ้าของร่างเดิมไปซักผ้าที่หมู่บ้าน เธอพลาดตกลงไปในแม่น้ำพอดี หลินเว่ยตงซึ่งมาเยี่ยมเพื่อนที่หมู่บ้านเถาฮวาก็ช่วยเธอขึ้นมา
กลางวันแสก ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแม่น้ำ ผู้ชายช่วยผู้หญิงขึ้นมาได้ กลายเป็นข่าวใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านอย่างไม่ต้องสงสัย
ยิ่งเป็นยุคสมัยนี้ หลินเว่ยตงยอมรับผิดชอบ พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมจึงจำใจต้องไปบ้านตระกูลหลินเพื่อคุยเรื่องแต่งงาน
เมื่อเทียบกับบรรยากาศอบอุ่นของบ้านซ่ง บ้านตระกูลหลินกลับซับซ้อนกว่ามาก
ตระกูลหลินมีลูกทั้งหมดห้าคน หลินเว่ยตงเป็นพี่คนโต รองลงมามีน้องชายสามคนกับน้องสาวหนึ่งคน
ลูกชายคนรองของบ้านหลินเป็นคนแรกที่แต่งงาน โดยปกติแล้วถ้าพี่ชายคนโตยังไม่แต่งงาน น้อง ๆ ก็มักจะยังไม่ได้แต่ง แต่บ้านหลินกลับเป็นข้อยกเว้น
บางคนในหมู่บ้านบอกว่าหลินเว่ยตงเลือกมาก เลยไม่ยอมแต่งงานเสียที บ้างก็บอกว่าแม่หลินไม่ใส่ใจลูกชายคนโต ไม่ยอมช่วยหาคู่ให้
เมื่อเทียบกับเหตุผลแรก ซ่งเวยเวยเชื่อเหตุผลหลังมากกว่า เพราะตอนพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมไปคุยเรื่องแต่งงาน บ้านหลินไม่ยอมจ่ายสินสอดแม้แต่สตางค์เดียว
ไม่มีเหตุผลอื่น ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กันไปแล้ว เรื่องก็ลือกันไปทั่ว หากไม่แต่งงาน หลินเว่ยตงก็จะถูกจับ
ด้วยเหตุนี้ ครึ่งเดือนต่อมาเจ้าของร่างเดิมจึงแต่งเข้าบ้านหลิน และเมื่อคืนก็คือคืนแต่งงาน
ซ่งเวยเวยเจ้าของร่างเดิมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เป็นปัญญาชนหนุ่มที่มาอยู่ชนบทในหมู่บ้านเถาฮวาของพวกเขา
น่าเสียดายที่ปัญญาชนหนุ่มคนนั้นเพิ่งถูกย้ายกลับเข้าเมืองไปเมื่อไม่นานมานี้ ซ่งเวยเวยจึงใจลอยตอนซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ แล้วพลัดตกลงไปจนหลินเว่ยตงช่วยขึ้นมา
ซ่งเวยเวยนั่งอยู่บนเตียง สูดหายใจลึก ๆ แล้วก้มมองมือตัวเอง เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ
ซ่งเวยเวยหยิบกระจกที่มุมหนึ่งบิ่นจากบนโต๊ะขึ้นมาส่องดูใบหน้า ใบหน้าในกระจกเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้ว เธอรู้สึกว่าถึงจะผสานความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้ว แต่ร่างนี้ก็ยังเป็นร่างของเธอ เพราะเป็นร่างที่เธอใช้ชีวิตมาถึง 20 ปี
แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น? เจ้าของร่างเดิมหายไปไหน? ซ่งเวยเวยงุนงงไปหมด
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
ปกติเวลาทะลุมิติหรือเกิดใหม่ ก็น่าจะมีระบบหรืออะไรสักอย่างเป็นนิ้วทองคำไม่ใช่เหรอ?
ในเมื่อเธอทะลุมิติมาได้ นั่นก็แปลว่าเธออาจเป็นนางเอกของโลกนี้ด้วยหรือเปล่า?
ซ่งเวยเวยอ่านนิยายมาแล้วนับหมื่นเล่ม เรื่องทะลุมิติแบบนี้เธอรู้จักทะลุปรุโปร่ง
ระบบพิชิตใจ!!! มิติวิเศษบ่อน้ำวิญญาณ!!!
จะอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ให้เธอสักอย่าง เธอก็ใช้ชีวิตในโลกนี้ได้อย่างสบาย ๆ แล้ว
ระบบ? ระบบ??
ซ่งเวยเวยเรียกระบบอยู่หลายครั้งในห้องว่างเปล่า แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
ซ่งเวยเวยขมวดคิ้ว หรือว่าต้องมีเงื่อนไขอะไรเป็นพิเศษ อย่างเช่นกัดนิ้วตัวเองให้เลือดออก?
ซ่งเวยเวยไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย รีบลงจากเตียงแล้วเดินสำรวจห้อง สุดท้ายก็ไม่เห็นอะไรที่ดูมีค่าเลย
ซ่งเวยเวยสูดหายใจลึก ๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยข้าง ๆ
เธอก้มมองนิ้วตัวเอง หรือจะลองกัดดูสักที?
แต่มันเจ็บนี่นา แถมไม่มีหยกหรือกำไลอะไรให้ใช้รองเลือด กัดแล้วเลือดก็หยดลงมาไม่ได้ แล้วจะทำยังไงดี?
ปัง ๆ ๆ! มีคนเคาะประตู!
“พี่สะใภ้ใหญ่ ตื่นหรือยัง? แม่ให้ฉันมาเรียก ที่บ้านรอพี่ทำอาหารเช้าอยู่นะ”
ซ่งเวยเวยได้ยินเสียงใส ๆ จากนอกประตู ก็เดาได้คร่าว ๆ ว่าน่าจะเป็นน้องสาวสามี
มาแล้ว ๆ! เธอเพิ่งแต่งเข้าบ้านมาได้วันแรก เช้าตรู่ก็มีคนมาเร่งให้ลุกขึ้นทำอาหารเช้า นี่ตั้งใจจะข่มเธอให้รู้สึกกลัวสินะ!
ซ่งเวยเวยลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู เธอกอดอกมองน้องสาวสามีที่ยืนอยู่ด้านนอก หลินหงเหมย
หลินหงเหมยยิ้มตาหยีแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ นอนหลับสบายไหม? พ่อกับแม่กำลังจะกลับจากนาแล้ว ที่บ้านรอพี่ทำอาหารเช้าอยู่นะ”
ซ่งเวยเวยเลิกคิ้ว “รอฉันทำอาหารเช้าเหรอ? ฉันเพิ่งแต่งเข้าบ้านมา ยังไม่เคยเห็นถุงข้าวสารด้วยซ้ำ ก็จะให้ลุกมาทำอาหารเช้าแล้วหรือไง?”
ตอนนี้เป็นช่วงฤดูทำนาของหมู่บ้าน ทุกบ้านออกไปทำงานในนาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง พอฟ้าสว่างก็กลับมากินอาหารเช้าที่บ้าน กินเสร็จแล้วก็กลับไปทำงานในนาต่อ
หลินหงเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนแม่ออกไป แม่บอกฉันแล้วว่าให้มาช่วยพี่สะใภ้ใหญ่ทำอาหารเช้า เพราะงั้นพี่ไม่ต้องกังวลนะ มีฉันอยู่ด้วย”