คืนนั้น เฉินมู่ออกจากเรือนสวนซานสุ่ย แล้วขึ้นรถแท็กซี่ส่วนตัวของตัวเอง
“ไปโรงพยาบาลหวาดผวา”
เฉินมู่บอกคนขับ
คนขับพยักหน้า เหยียบคันเร่งพาเฉินมู่ทะยานออกไป
ไม่ถึง 10 นาที รถแท็กซี่ก็มาถึงชานเมืองอันห่างไกลแห่งหนึ่ง
มองไปโดยรอบ แทบไม่มีอาคารพักอาศัยสักหลัง บนถนนยิ่งไร้เงาผู้คน บรรยากาศจึงเปลี่ยวร้างและอ้างว้างเป็นพิเศษ
ท่ามกลางความมืด มีอาคารสูงห้าชั้นตั้งอยู่หลังหนึ่ง
หน้าต่างแต่ละบานของอาคารส่องแสงสีเขียวหม่นอยู่ในราตรี
มองจากระยะไกลแล้วชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือกและพิศวงเป็นพิเศษ
ที่นี่คือโรงพยาบาลหวาดผวา—โรงพยาบาลที่รักษาสิ่งประหลาดโดยเฉพาะ!
“โอเค จอดตรงนี้แหละ รอฉันอยู่ข้างนอกนะ เผื่อฉันต้องขอความช่วยเหลือจากคุณ”
เฉินมู่บอกคนขับ
โรงพยาบาลหวาดผวาเป็นฉากพิศวง จึงย่อมมีสิ่งประหลาดอื่นอยู่ด้วย
ตามหลักที่ว่า “ภูเขาลูกเดียวมีเสือสองตัวไม่ได้” คนขับจึงไม่เหมาะจะเข้าไป ได้แต่รอเฉินมู่อยู่ข้างนอก
เมื่อลงจากรถ เฉินมู่สูดหายใจเข้าลึก ๆ
ลมยามค่ำคืนอันเย็นเยียบผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ทำให้เฉินมู่รู้สึกตื่นตัวขึ้นไม่น้อยในทันที
เฉินมู่รู้เรื่องโรงพยาบาลแห่งนี้น้อยมาก
อย่างไรเสีย ชาติก่อนเขายังมีฝีมือไม่มากพอ ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่แล้ว หากไม่มีธุระก็คงไม่ไปเที่ยวโรงพยาบาลของสิ่งประหลาดหรอก
ดังนั้น ความรู้เกี่ยวกับโรงพยาบาลหวาดผวาส่วนใหญ่ของเฉินมู่จึงมาจากคำบอกเล่าต่อ ๆ กันมา
เมื่อมองโรงพยาบาลอันเย็นเยียบตรงหน้า เฉินมู่ก็อดรำพึงไม่ได้ว่า