เป็นอย่างที่ดยุกพูดไว้ไม่มีผิด หลังปีศาจนายทุนออกจากเรือนสวนซานสุ่ย มันก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
ความยินดีที่รอดตายมาได้ทำให้มันหอบหายใจเสียงดัง
“บ้าจริง! ในที่สุดก็รอดตายกลับมาได้!”
ปีศาจนายทุนสบถเสียงดัง ระบายอารมณ์ในใจ
ไม่นานนัก เมื่อความรู้สึกว่ารอดตายมาได้สงบลง มันก็เริ่มเจ็บปวดใจเมื่อนึกถึงคฤหาสน์ของตัวเองอีกครั้ง
บ้านหลังใหญ่ตั้งหลายหลังของฉัน! ต้องยกให้คนอื่นไปฟรี ๆ แบบนี้เลยเหรอ!
หัวใจของปีศาจนายทุนแทบหลั่งเลือด!
ท่ามกลางความเจ็บปวดใจ ความเกลียดชังที่มีต่อเฉินมู่ก็ผุดขึ้นในใจมัน
บ้าจริง! ไอ้เด็กนี่ก็แค่มีเพื่อนอยู่ไม่กี่คน อาศัยดยุกงี่เง่านั่น ก็เลยแย่งเรือนสวนซานสุ่ยไปได้ ทำให้ฉันขาดทุนยับเยิน
ตอนคิดเช่นนี้ มันไม่เคยคิดเลยว่าเดิมทีเฉินมู่มีน้ำใจมากแล้ว เป็นมันเองที่อยากรีดเงินเฉินมู่ให้หนัก
ถ้าเฉินมู่ไม่มีเส้นสาย ตอนนี้คนที่ต้องคุกเข่าขอความเมตตาและเสียเงินก้อนโต ก็คงเป็นเฉินมู่ไปแล้ว
“ไม่ได้! ฉันกลืนความแค้นนี้ไม่ลง! เรื่องเรือนสวนซานสุ่ย ฉันจะต้องหาทางเอาคืนเฉินมู่เข้าสักวัน!
ไอ้ดยุกงี่เง่านั่นจะคุ้มครองเฉินมู่ได้แค่ชั่วคราวก็ช่าง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะคุ้มครองได้ตลอดไป!”
ปีศาจนายทุนด่าทออย่างเคียดแค้น มันไม่ทันสังเกตว่าบนถนนด้านหลังมีรถแท็กซี่คันหนึ่งกำลังแล่นตามมาอย่างช้า ๆ
“คุณผู้ชาย จะเรียกแท็กซี่ไหมครับ?”
รถแท็กซี่จอดข้างทาง คนขับลดกระจกลงแล้วตะโกนถามปีศาจนายทุน