ดยุกปฏิเสธก็เป็นเรื่องปกติ
วิลล่าแต่ละหลังที่นี่มีราคาประมาณหนึ่งล้านเงินผี
เฉินมู่โบกมือ ตั้งใจจะยกวิลล่าราคาหนึ่งล้านเงินผีให้ดยุก
ดยุกถามตัวเองอย่างตรงไปตรงมา คืนนี้เขาแทบไม่ได้ออกแรงอะไรเลย แค่มาช่วยออกหน้าเท่านั้น
แค่มาออกหน้าแล้วจะรับวิลล่าจากอีกฝ่ายมูลค่าหนึ่งล้านอย่างนั้นเหรอ?
แบบนี้ไม่เหมาะแน่ ดยุกคงรู้สึกไม่สบายใจ
“ฮ่า ๆ คุณดยุก เราสนิทกันขนาดนี้แล้ว อย่าปฏิเสธเลยครับ” เฉินมู่ยิ้มพลางปลอบดยุก
ทั้งคู่ปฏิเสธกันไปมาหลายรอบ สุดท้ายดยุกก็รับวิลล่าไว้ด้วยความซาบซึ้ง หลังถูกเฉินมู่เกลี้ยกล่อมอย่างกระตือรือร้น
“คุณเฉินมู่ใจกว้างขนาดนี้ ผมรู้สึกละอายใจจริง ๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกผมได้เลยนะครับ”
ดยุกกล่าวด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่เคยเจอคนใจกว้างอย่างเฉินมู่มาก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าการได้เป็นเพื่อนกับเฉินมู่เป็นโชคดีของตัวเอง
แน่นอนว่าเฉินมู่ย่อมมีแผนของตัวเอง ถึงได้ใจกว้างขนาดนี้
การที่ดยุกมาครั้งนี้ คุ้มกับค่าตอบแทนเป็นวิลล่าหนึ่งหลังหรือเปล่า?
ไม่คุ้มแน่นอน! เลี้ยงข้าวดยุกสักมื้อก็พอแล้ว
เฉินมู่รู้เรื่องนี้ดี
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังจะให้!
ไม่ใช่เพราะเฉินมู่โง่ มีเงินแล้วอยากแจกเล่น
ลองคิดดูให้ดี ตั้งแต่เกิดใหม่มา เงินทุกก้อนที่เฉินมู่ใช้ไปล้วนคุ้มค่าเกินราคา และนำผลประโยชน์ที่มากกว่าเดิมกลับมาให้เขาได้
เฉินมู่มีเหตุผลสองข้อที่ยกวิลล่าให้ดยุก
ข้อแรก บ้านหลังใหม่ของเฉินมู่ขาดผู้คุ้มกันที่แข็งแกร่ง
ถึงจะมีกฎคอยคุ้มครอง คนนอกก็เข้ามาในเรือนสวนซานสุ่ยได้ยาก แต่ถ้าเกิดมีคนบุกเข้ามาจริง ๆ อย่างเช่นขุนพลผีสักตน เฉินมู่จะเอาอะไรไปต้าน?
ถึงตอนนั้น ถ้าอยากขอให้ดยุกลงมือ นอกจากต้องอาศัยความสัมพันธ์แล้ว ยังต้องจ่ายค่าตอบแทนก้อนโตด้วย เพราะนั่นไม่ใช่แค่การช่วยออกหน้าแบบง่าย ๆ