ความเดือดดาลของอาจารย์ใหญ่ทำให้ครูสาวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว
ทันใดนั้น ครูสาวรู้สึกว่ามีคนดึงตัวเธอไว้ พอหันกลับไปก็เห็นเฉินมู่ดึงเธอไปหลบอยู่ข้างหลัง ก่อนจะยืนเผชิญหน้าอาจารย์ใหญ่ผู้กำลังเดือดดาลอย่างกล้าหาญ
บรรยากาศกำลังจะตึงเครียดจนพร้อมปะทะ
แต่จู่ ๆ เฉินมู่ก็เผยรอยยิ้มออกมา
“ท่านอาจารย์ใหญ่ อุตส่าห์เดินทางมาไกล ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ โปรดรับไว้ด้วยครับ”
กล่าวจบ เฉินมู่ก็ลูบแหวนมิติ ก่อนหยิบของออกมาจากข้างใน—
สุราชั้นดีเต็มลังใหญ่หนึ่งลัง กับบุหรี่ชั้นดีสองห่อใหญ่
เมื่อเห็นบุหรี่กับสุรา สีหน้าอาจารย์ใหญ่ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ใบหน้าของอาจารย์ใหญ่มีทั้งความเดือดดาลและความประหลาดใจ ดูแล้วช่าง...น่าขันอยู่บ้าง
เขาไม่คิดเลยว่ามนุษย์คนนี้จะมอบบุหรี่กับสุราชั้นดีให้ทันทีที่พบหน้า
คราวนี้อาจารย์ใหญ่ถึงกับทำตัวไม่ถูก
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าอย่าตีคนที่ยิ้มให้ ในเมื่ออีกฝ่ายหิ้วบุหรี่กับสุรามาให้ จะไล่ตะเพิดออกไปก็ไม่เหมาะนัก
“เอ่อ...คุณคือ...นักเรียนเฉินใช่ไหม”
น้ำเสียงของอาจารย์ใหญ่ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยไม่สบอารมณ์ก็จางหายไปไม่น้อย
เฉินมู่ยังไม่หยุดแค่นั้น นาฬิกาที่เขาซื้อให้ดยุกคราวก่อน หลังออกจากบ้านดยุกแล้วก็ซื้อเพิ่มมาอีกหลายเรือน
ดูเหมือนพวกสิ่งประหลาดจะชอบของแบบนี้กันมาก ซื้อเก็บไว้สักหลายเรือน วันหน้าอาจได้ใช้
คราวนี้เฉินมู่หยิบกล่องใบเล็กออกมาจากแหวนมิติอีกครั้ง แล้วส่งให้อาจารย์ใหญ่พร้อมรอยยิ้ม
ผิวกล่องเล็กหุ้มด้วยเส้นไหมทองที่ทำจากทองผี มองปราดเดียวก็รู้ว่าหรูหราล้ำค่า
พอเห็นกล่องบรรจุภัณฑ์อันหรูหรา แววตาอาจารย์ใหญ่ก็เปลี่ยนไป เขารู้ทันทีว่าของข้างในไม่ธรรมดา