เมื่อเห็น “เงาคน” ปรากฏขึ้น เฉินมู่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
เพราะตอนนี้เป็นโลกาวินาศพิศวง แถมเรือนสวนซานสุ่ยยังกลายเป็นฉากพิศวงไปแล้ว การเจอผีสักตัวก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ
ทว่าเมื่อคนคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เฉินมู่กลับต้องประหลาดใจ
“เงาคน” นั่นไม่ใช่ผี แต่เป็นคนเป็น ๆ!
นี่มันเจอผีของจริงแล้ว!
ดึกดื่นป่านนี้ อยู่กลางป่ากลางเขาแบบนี้ ทำไมถึงมีคนอยู่ได้?
มันควรจะมีผีสิถึงจะถูกไม่ใช่หรือ
ชายคนนั้นเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่า ๆ พอเห็นเฉินมู่ก็พุ่งเข้ามาหาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเห็นฟางช่วยชีวิต
เขาวิ่งไปพลางตะโกนไปพลางว่า
“คุณครับ สนใจซื้อบ้านไหม?”
ลองนึกภาพดูสิ ดึกดื่นป่านนี้ แถบชานเมือง มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งไล่ถามว่าคุณจะซื้อบ้านไหม...
ภาพเหตุการณ์นี้ชวนให้ขนลุกซู่
ผิดปกติเกินไปแล้ว!
เฉินมู่คิดว่าเจอผียังจะดีกว่า อย่างน้อยก็ยังดูปกติกว่านี้หน่อย
ชายหนุ่มวิ่งมาถึงตรงหน้าเฉินมู่ ก่อนจะชนเข้ากับกำแพงอากาศดังเพียะ
เฉินมู่สังเกตเห็นว่า กำแพงอากาศนี้ไม่เพียงขวางไม่ให้เขาเข้าไป แต่ยังขวางไม่ให้ชายหนุ่มออกมาด้วย
ทันใดนั้น เฉินมู่ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
ชายหนุ่มมองเฉินมู่ด้วยสายตาอ้อนวอน ท่าทางน่าสงสาร “คุณครับ สนใจซื้อบ้านไหม?”
ขณะพูด ชายหนุ่มก็ยื่นบัตรใบหนึ่งให้เฉินมู่
น่าประหลาดใจที่บัตรกลับทะลุผ่านกำแพงอากาศมาได้!
ดวงตาเฉินมู่เป็นประกาย เขาเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า...