เมื่อเห็นหมอ “รักษาไม่ตาย” ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก เฉินมู่ก็ถามคำถามที่เขาเป็นห่วงที่สุดออกมา:
“ถ้าอยากให้โรงพยาบาลหวาดผวาพัฒนาอย่างรวดเร็ว คุณต้องการความช่วยเหลืออะไรมากที่สุด?”
“รักษาไม่ตาย” ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า:
“ถ้าโรงพยาบาลหวาดผวาอยากพัฒนา พูดให้ถึงที่สุดก็มีอยู่สองเรื่อง:
สภาพแวดล้อมทางการแพทย์ที่ดี กับหมอฝีมือเยี่ยม
ถ้าจะให้มีสภาพแวดล้อมทางการแพทย์ที่ดี ก็ต้องมียาดี ๆ และอุปกรณ์การแพทย์ที่ดี... ทั้งหมดนี้ต้องใช้เงิน แถมต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล!”
เฉินมู่โบกมือใหญ่โต “ก็แค่เรื่องเงินไม่ใช่เหรอ ไม่มีปัญหา! อยากได้ยาอะไรหรืออุปกรณ์แบบไหนก็เสนอราคาได้เลย!”
เรื่องเงินแก้ไขได้ง่าย สิ่งที่ยากที่สุดคือการหาหมอฝีมือเยี่ยม
หมอสิ่งประหลาดไม่เหมือนยา ต่อให้มีเงินมากพอก็ยังผลิตขึ้นมาในเวลาอันสั้นไม่ได้
การฝึกหมอสิ่งประหลาดที่ได้มาตรฐานสักคนต้องทุ่มทั้งเวลาและเงินจำนวนมาก ที่สำคัญที่สุดยังต้องมีประสบการณ์ด้วย!
หมอที่มีประสบการณ์มาก ไม่จำเป็นต้องเก่งกาจเสมอไป
แต่หมอที่เก่งกาจ ย่อมต้องมีประสบการณ์มากแน่นอน
“รักษาไม่ตาย” ขมวดคิ้วอย่างอดกังวลไม่ได้ ก่อนเอ่ยว่า:
“ตอนนี้โรงพยาบาลหวาดผวาขาดคนไข้ หมอแต่ละคนรักษาคนไข้ได้ไม่ถึงวันละคนด้วยซ้ำ
ไม่มีคนไข้ หมอก็ขาดโอกาสฝึกมือ ไม่อาจสั่งสมประสบการณ์ได้
ถ้าเป็นแบบนี้ การจะเป็นหมอฝีมือเยี่ยมก็ต้องใช้เวลามากขึ้น”
นี่ไม่ใช่ปัญหาของโรงพยาบาลหวาดผวา อันที่จริง ในช่วงแรกของโลกาวินาศพิศวง โรงพยาบาลสิ่งประหลาดทุกแห่งต่างก็ประสบปัญหาขาดคนไข้!