บรรดาเถ้าแก่สิ่งประหลาดที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันโวยวาย
“เถ้าแก่เฉิน รีบออกเดินทางกันเถอะครับ!”
“ไปที่ร้านของผมก่อนเลย! ร้านผมเป็นร้านขายของชำ ใช้เวลาเร็วที่สุดครับ”
“อย่าไปร้านเขาเลยครับ เถ้าแก่เฉินมาร้านผมก่อน รับรองว่าคุณจะได้รับการต้อนรับอย่างดี ไม่ต้องใช้สมองเลยสักนิด แค่ 3 นาทีก็ผ่านฉากได้อย่างรวดเร็วแล้วครับ”
“ของผมเร็วกว่านะครับ ผ่านฉากได้ใน 30 วินาที!”
เหล่าเถ้าแก่สิ่งประหลาดเริ่มแข่งขันกันอีกครั้ง แต่ละคนแย่งกันจนหน้าแดงก่ำ
เฉินมู่ปรบมือ “เอาละ ๆ ต่อแถวกันทีละคน ค่อย ๆ ไป ใจเย็น ๆ ทำมาค้าขายต้องมีไมตรี”
เมื่อเฉินมู่เอ่ยปาก ก็ไม่มีสิ่งประหลาดตนไหนกล้าขัดหน้าเขา
“ใช่ ๆ เถ้าแก่เฉินพูดมีเหตุผลที่สุดแล้วครับ”
“ทุกคนต่อแถวกันดี ๆ อย่าทำให้เถ้าแก่เฉินเสียหน้าสิครับ”
“เห็นด้วยครับ เถ้าแก่เฉินว่าไงก็ว่าตามนั้น”
เฉินมู่อดทอดถอนใจไม่ได้ ขอแค่มีเงินมากพอ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีคนตอบรับกันทั่ว ยิ่งอยู่ท่ามกลางสิ่งประหลาดด้วยแล้ว ยังได้เสียงสนับสนุนและคำชมมาเป็นพรวน
ตามลำดับคิว เฉินมู่แวะเข้าร้านหนังสือแห่งหนึ่งก่อน
พอเฉินมู่กับพวกมาถึงหน้าร้านหนังสือ ก็เห็นมนุษย์ 3 คนยืนรออยู่ด้วยท่าทีกระวนกระวาย
ดูท่าแล้ว ทั้งสามคนคงเป็นผู้โชคร้ายที่สุ่มได้ภารกิจพิศวงของร้านหนังสือ
ทว่าเมื่อทั้งสามเดินเข้ามาที่ร้านด้วยความไม่สบายใจ กลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า—
ร้านหนังสือปิด!
ใช่แล้ว พวกเขามาทำภารกิจพิศวง แต่ฉากพิศวงกลับปิดร้าน!