ผ่านไปครึ่งชั่วโมง……
สี่สิบนาที……
ห้าสิบนาที……
เวลาสอบล่วงเลยไปเกือบครึ่งแล้ว ทว่าทั่วทั้งโรงเรียนมัธยมรัตติกาล ยังไม่มีห้องเรียนไหนหาตัวสิ่งพิศวงที่ซ่อนอยู่พบสำเร็จ
ห้องเรียนของเฉินมู่ยังนับว่าดี เพราะมีบารมีของเฉินมู่คอยค้ำจุน นักเรียนในห้องจึงยังพอสงบสติอารมณ์ได้
เหล่านักเรียนพูดคุยกันเสียงเซ็งแซ่ แม้จะวุ่นวายไปทั้งห้อง แต่ก็ยังไม่มีใครบาดเจ็บล้มตาย
ส่วนห้องเรียนอื่น ๆ กลับไม่ได้โชคดีเช่นนี้
ห้องที่อยู่ติดกับห้องของเฉินมู่ เพิ่งสอบไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็มีผู้เข้าสอบตายไปแล้วสี่คน
การเข่นฆ่าเป็นกล่องแพนโดรา เมื่อเปิดมันออกแล้ว ก็ไม่มีทางหยุดได้อีก
นักเรียนในห้องนั้นฆ่าคนแรกไปแล้ว ก็ไม่อาจหยุดยั้งการเข่นฆ่าได้อีกต่อไป
พวกเขาใช้วิธีที่ดูเหมือนเป็นประชาธิปไตยในการฆ่าคน
เมื่อพบผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง นักเรียนทั้งห้องก็จะลงคะแนนเสียง
หากคะแนนเสียงเกินครึ่ง ก็จะฆ่าคนนั้นเพื่อดูว่าใช่สิ่งพิศวงหรือไม่
ไม่มีใครอยากตาย ทุกคนต่างอยากหาตัวสิ่งพิศวงให้พบโดยเร็ว
ดังนั้น ทุกครั้งที่ลงคะแนน คนที่เห็นด้วยจึงมีมากถึง 90% แทบทุกครั้ง
เมื่อเป็นเช่นนี้ ที่แท้แล้วมันก็คือการปกครองแบบฝูงชนคลุ้มคลั่ง
ทุกคนต่างหวาดระแวงว่าตนจะเป็นรายต่อไป!
“ฆ่ามัน!”
“มันไม่พูดอะไรเลย ต้องเป็นสิ่งพิศวงแน่!”
“ใช่ ฉันเป็นเพื่อนมัน ปกตินิสัยมันไม่ใช่แบบนี้ ต้องถูกสิ่งพิศวงสิงแน่ ๆ”