เสียงกรีดร้องและเสียงอุทานเหล่านั้น ไม่ใช่เสียงโห่ร้องยินดี
หากเจือปนไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง!
เมื่อครึ่งนาทีก่อน ผู้คุมสอบเพิ่งเก็บกระดาษคำตอบเสร็จ
ใบหน้าของผู้เข้าสอบทุกคนเปี่ยมไปด้วยความยินดี ต่างรอให้การสอบจบลงแล้วกลับบ้าน
“ในที่สุดก็สอบเสร็จเสียที กลับบ้านได้แล้ว”
“ใช่ คราวนี้ต้องขอบคุณเด็กเรียนดีเลย”
“เด็กเรียนดีนี่เก่งจริง ๆ ไม่ว่าจะสอบอะไร ก็เทพไปหมด!”
“เมื่อก่อนตอนสอบ ฉันลอกคำตอบเด็กเรียนดีไม่ทัน คิดไม่ถึงเลยว่าคราวนี้จะได้นั่งรถเที่ยวเดียวกัน ลอกคำตอบมาได้ฟรี ๆ”
“ฮ่า ๆ สงสัยห้องเราจะเป็นห้องแรกที่ทำเสร็จนะ”
“ห้องข้าง ๆ มีเฉินมู่อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังไม่ส่งกระดาษคำตอบอีกล่ะ พวกเราส่งกันหมดแล้ว”
“ฉันว่าเฉินมู่ก็แค่ถูกยกยอเกินจริง คนเก่งจริง ๆ ต้องดูเด็กเรียนดีของพวกเราต่างหาก”
“นั่นสิ เฉินมู่นับเป็นอะไรได้ ไม่เห็นจะเก่งเท่าเด็กเรียนดีของพวกเราเลย”
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของเพื่อนร่วมชั้น เด็กเรียนดีก็ยกมุมปากขึ้น เพลิดเพลินกับคำเยินยอของเพื่อน ๆ
แต่ในวินาทีนั้นเอง
ใบหน้าของผู้คุมสอบพลันเย็นชา
“ขอประกาศว่า คำตอบของพวกคุณ...ผิด!”
สิ้นคำ ผู้เข้าสอบทั้งห้องก็เงียบกริบลงในชั่วพริบตา
ทุกคนมองไปยังหน้าชั้นเรียนอย่างไม่อยากเชื่อ
พวกเขาคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
คำตอบผิดงั้นหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร!
คำตอบจะผิดได้อย่างไร!
“ผู้เข้าสอบทุกคนจะถูกสุ่มให้ตายครึ่งหนึ่ง การสอบสิ้นสุดลง ผู้เข้าสอบที่ยังมีชีวิตอยู่ ยินดีด้วย พวกคุณกลับบ้านได้แล้ว”