วันหยุดสุดสัปดาห์ เจียงเซียงเสวี่ยกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องรับแขก
หลู่ซางหลิงก้าวเข้ามาในบ้านด้วยรองเท้าส้นสูง ด้านหลังยังมีบ่าวรับใช้หลายคนตามมาช่วยหิ้วถุงช้อปปิ้ง
เจียงเซียงเสวี่ยได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น สายตากวาดผ่านเครื่องประดับ เสื้อผ้าสั่งตัด กระเป๋าและรองเท้าสารพัดชนิด ก่อนคิ้วจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เมื่อเห็นหลู่ซางหลิงจัดวางข้าวของจนเต็มห้องรับแขกอย่างเป็นระเบียบราวกับกำลังจัดแสดงงานศิลปะ เจียงเซียงเสวี่ยก็อดเอ่ยปากไม่ได้
“จำเป็นต้องซื้อของเยอะขนาดนี้เลยหรือ? ในห้องแต่งตัวของเธอมีเสื้อผ้าที่ยังไม่เคยใส่ตั้งมากมาย จะทิ้งทั้งหมดเลยหรือไง?”
หลู่ซางหลิงกำลังแกะกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอยู่พอดี เมื่อได้ยินก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เงินที่ฉันใช้ก็ไม่ใช่เงินของเธอสักหน่อย เสิ่นจือเหยียนเต็มใจให้ฉันใช้ เธออิจฉาหรือไง?”
เจียงเซียงเสวี่ยโกรธจนหัวเราะออกมา
“เธอรู้ไหมว่าของกองนี้มากพอให้ครอบครัวธรรมดาอยู่ได้กี่ปี? รู้ไหมว่าเงินหามายากแค่ไหน?”
อิจฉาหรือ? เธอมีอะไรให้อิจฉากัน? ไม่สิ บางทีเธออาจจะอิจฉาจริง ๆ ก็ได้
เพราะแค่เลือกของในนี้มาสักชิ้น ก็พอให้เธอในอดีตใช้ชีวิตได้อีกนานแล้ว
หลู่ซางหลิงหัวเราะหึเบา ๆ หมดอารมณ์จะแกะของขวัญต่อ จึงโยนกระเป๋าลงบนโซฟาตามใจ
หลู่ซางหลิงมองเจียงเซียงเสวี่ยจากที่สูงกว่า
“อย่าเอากฎการเอาตัวรอดของคนชั้นล่างมาสั่งสอนฉัน ที่บ้านก็ไม่มีใครห้ามเธอใช้เงิน เธอไม่รู้จักเสวยสุขเองก็แล้วไป ยังจะเรียกร้องให้คนอื่นลำบากไปด้วยกันอีกหรือ?”
“เธอ!” เจียงเซียงเสวี่ยเดือดดาลขึ้นมา “ที่ฉันต้องใช้ชีวิตลำบาก ก็เป็นเพราะเธอไม่ใช่หรือไง?”