จนหลู่ซางหลิงจากไป เซี่ยหลินอวี่ถึงลุกเดินเข้าห้องน้ำ
จากนั้นก็ลงกลอนประตู
เมื่อน้ำเย็นจัดราดลงมาจากศีรษะ เซี่ยหลินอวี่ก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะโยนความรู้สึกทั้งหมดให้เป็นเพียงปฏิกิริยาทางร่างกายตามปกติของผู้ใหญ่
เขาไม่มีทาง...และจะไม่มีวัน...
คิดอะไรกับน้องสาวตัวเอง...
แต่พอเซี่ยหลินอวี่หลับตาลง ภาพของหลู่ซางหลิงก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
ภาพเธอซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย โดยไม่ระแวดระวังแม้แต่น้อย
รวมถึงตอนที่มือของเธอสัมผัสเข้ามา...
ความตื่นตัวที่อธิบายไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่แค่นั้น แค่คิดย้อนถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ เลือดทั่วร่างก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
“บัดซบ” เซี่ยหลินอวี่สบถเสียงต่ำอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด
เซี่ยหลินอวี่พยายามสะกดจิตตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ปฏิกิริยาปกติ ปฏิกิริยาปกติ...”
เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ นะ
จะคิดอะไรกับน้องสาวไม่ได้
-
เรื่องที่ทำให้เซี่ยหลินอวี่โล่งใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย คือหลู่ซางหลิงไม่ได้เก็บเรื่องเช้าวันนั้นมาใส่ใจ
หลังจากเขินอายและทำตัวไม่ถูกในช่วงแรกแล้ว ต่อมาเธอก็กลับมาเป็นเหมือนปกติทุกอย่าง
ยังคงเป็นน้องสาวแสนบริสุทธิ์คนเดิมที่ชอบออดอ้อน ดูใสซื่อไม่ค่อยรู้ประสีประสา และยังไม่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงอย่างถ่องแท้
เซี่ยหลินอวี่อดคิดไม่ได้ว่า บางทีน้องสาวอาจไม่เคยมองเขาเป็นผู้ชายเลยก็ได้
เซี่ยหลินอวี่เองก็ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย