จุมพิตนี้หาได้อ่อนโยนอบอุ่นไม่
ตรงกันข้าม มันกลับแฝงความเด็ดขาดรุนแรงไว้เต็มเปี่ยม
ลมหายใจถูกบีบขาด ริมฝีปากและฟันถูกแงะออกจากกัน
ประสาทสัมผัสทั้งหมดของจี้จ้าวล้วนจดจ่ออยู่กับจุมพิตนี้
ราวกับกำลังลงโทษเขา แรงบีบที่ลำคอไม่มีทีท่าจะผ่อนคลายแม้แต่น้อย จี้จ้าวจึงหายใจอย่างหนักหน่วงและยากลำบาก
ทุกครั้งที่เขาใกล้จะขาดใจ หลู่ซางหลิงจึงค่อยยอมผ่อนลมหายใจให้เขาราวกับกำลังให้ทาน
พอถ่ายลมหายใจให้เสร็จ ยังไม่ทันที่จี้จ้าวจะได้ตั้งตัว จุมพิตของหลู่ซางหลิงก็โถมเข้าปิดกั้นริมฝีปากเขาอีกครั้ง
วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา ราวกับถูกเฉือนเนื้อทีละชิ้น
จุมพิตไม่หยุด
จุมพิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลู่ซางหลิงจูบลึกซึ้ง ลิ้นและริมฝีปากพัวพันกัน ราวกับต้องการกลืนจี้จ้าวทั้งคนลงไปในอก
จี้จ้าวไม่สงสัยเลยว่า หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป
เขาคงถูกหลู่ซางหลิงจูบจนตาย
จี้จ้าวมองหลู่ซางหลิงนิ่ง ๆ สายตาทั้งสองสบประสานกัน ไม่มีฝ่ายใดเบือนหนี
หางตาของจี้จ้าวแดงเรื่อเพราะแทบขาดอากาศ ในดวงตาดำสนิทราวกับมีบางสิ่งกำลังปั่นป่วน
เขาควรห้ามนาง
จี้จ้าวค่อย ๆ ยกมือขึ้น กุมมือของหลู่ซางหลิงที่กำลังบีบคอเขาไว้อย่างแผ่วเบา
เขาไม่ควรละเมิดศีล
สัมผัสบนริมฝีปากทั้งนุ่มนวลและร้อนผ่าว ลมหายใจของนางเปรียบดังน้ำผึ้งผสมยาพิษ
รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควร รู้ทั้งรู้ว่าผิด
จี้จ้าวก็เพียงใช้นิ้วลูบไล้ชีพจรตรงกลางข้อมือของหลู่ซางหลิงเบา ๆ
ปล่อยให้นางบีบคอเขาไว้ไม่ยอมคลาย
ราวกับดื่มยาพิษเพื่อดับกระหาย
ทั้งที่ทรวงอกแทบสูดลมหายใจไม่เข้า ปอดก็เจ็บปวดทรมาน