เช้าวันถัดมา เซี่ยหลินอวี่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าหลู่ซางหลิงยังไม่ตื่น กลัวจะรบกวนนาง จึงไม่ได้รีบลุกขึ้น
เซี่ยหลินอวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดว่าวันนี้จะพาหลู่ซางหลิงไปเที่ยว เลยตั้งใจหาแผนเที่ยวดูก่อน
แต่ไม่คิดเลยว่าในโทรศัพท์จะมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านจากคนแปลกหน้าเพิ่มเข้ามา
【เอ็กซ์: นึกว่าเธอจะไม่กดยอมรับเสียอีก】
เซี่ยหลินอวี่ขมวดคิ้วแล้วกดเข้าไปในวีแชท ก่อนจะพบว่าเมื่อคืนตอนใกล้เที่ยงคืน เขาเป็นฝ่ายกดยอมรับคำขอเพิ่มเพื่อน
เวลานั้นเซี่ยหลินอวี่กำลังเก็บกุ้งเครย์ฟิชที่หลู่ซางหลิงกินเหลืออยู่ชั้นล่าง
อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของเซี่ยหลินอวี่ไม่เคยตั้งรหัสล็อกกับหลู่ซางหลิง ทั้งยังบันทึกใบหน้าของนางไว้เสมอ เรียกได้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าน้องสาวแล้ว เซี่ยหลินอวี่ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย
ใครเป็นคนใช้โทรศัพท์ของเขากดยอมรับคำขอนั้น แทบไม่ต้องเดาก็รู้
เซี่ยหลินอวี่ไม่ได้ตอบกลับ เพียงหรี่ตาลงแล้วตั้งค่าเจี่ยนซินให้เป็นโหมดห้ามรบกวน ทั้งยังซ่อนช่วงเวลาในหน้าโซเชียลของนางไม่ให้เห็น
ที่ไม่ลบออก ก็เพราะหลู่ซางหลิงเป็นคนกดยอมรับเอง
เขาต้องขออนุญาตน้องสาวก่อนถึงจะลบได้
ออกจากวีแชทแล้ว เซี่ยหลินอวี่ก็เปิดแอปโซเชียลแห่งหนึ่ง เลื่อนดูร้านที่บันทึกไว้แต่ยังไม่เคยไปเช็กอิน
กระทั่งเที่ยง หลู่ซางหลิงจึงตื่นจากฝัน
นางขยับซุกเข้าหาอ้อมแขนของเซี่ยหลินอวี่ทั้งที่ยังหลับตา แล้วพึมพำเรียกเขาเสียงงัวเงียว่า “พี่ชาย”