“หลิงหลิง”
เซี่ยหลินอวี่มีแววตาอ่อนโยน กำลังจะยกมือโอบหลู่ซางหลิงกลับ แต่กลับเห็นนางเขย่งปลายเท้าดมกลิ่นบนตัวเขาอย่างละเอียด จากนั้นก็ผละออกจากอ้อมแขนของเขาเงียบ ๆ
หลู่ซางหลิงหลุบตาลง น้ำเสียงอู้อี้ “พี่ ข้าไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมบนตัวพี่”
เซี่ยหลินอวี่ชะงัก มือที่กำลังจะกอดนางค้างอยู่กลางอากาศ
เขาก้มลงดมแขนตัวเองตามสัญชาตญาณ กลับได้กลิ่นกุ้งเครย์ฟิชรสเผ็ดชาลอยฉุนเข้ม
ทว่าเซี่ยหลินอวี่ไม่ได้โต้แย้ง
“ขอโทษนะหลิงหลิง รอพี่สักครู่ พี่จะไปอาบน้ำแล้วลงมา”
เซี่ยหลินอวี่กลับเข้าห้อง ถอดเสื้อผ้าเสร็จแล้วเพิ่งเปิดฝักบัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เขารีบพันผ้าเช็ดตัวแล้วเดินไปเปิดประตู
ประตูแง้มอยู่เพียงครึ่งเดียว ยังเปิดไม่สุด หลู่ซางหลิงยื่นขวดครีมอาบน้ำที่ใช้ประจำส่งให้เขาผ่านช่องประตู
หลู่ซางหลิงเงยหน้ามอง “อย่างน้อยต้องกดสิบครั้ง บนตัวพี่ต้องมีแต่กลิ่นของข้าเท่านั้น”
“ได้” เซี่ยหลินอวี่รับขวดครีมอาบน้ำมาโดยไม่ลังเล “หลิงหลิงเด็กดี พี่จะลงไปแกะกุ้งให้เดี๋ยวนี้”
หลังส่งหลู่ซางหลิงกลับไป เซี่ยหลินอวี่ก็รีบอาบน้ำ ก่อนลงไปชั้นล่างพร้อมกลิ่นซากุระหอมฟุ้งทั่วตัว
หลู่ซางหลิงนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงก็ขยับมือตบที่ว่างข้างกาย
“พี่ นั่งสิ”
เซี่ยหลินอวี่นั่งชิดหลู่ซางหลิง เปิดกล่องอาหาร แล้วสวมถุงมือใช้แล้วทิ้งแกะกุ้งให้
ภายใต้แสงไฟ กุ้งเครย์ฟิชสีแดงฉานมันวาวชวนลิ้มลอง ส่งกลิ่นหอมเผ็ดชาเย้ายวน
หลู่ซางหลิงอยากกินจนทนไม่ไหว ยังไม่ทันที่เซี่ยหลินอวี่จะวางเนื้อกุ้งที่แกะแล้วลงในจานใบเล็กตรงหน้า นางก็ประคองแขนเขาขึ้นมา ก้มลงคาบเนื้อกุ้งจากมือเขาเข้าปากอย่างอดใจไม่ไหว