ยังดี... ยังดีที่น้องสาวเรียกเขาจนได้สติ
ไม่อย่างนั้นคงเลยเถิดต่อไป
พอนึกได้ว่าหลู่ซางหลิงหิวแล้ว เซี่ยหลินอวี่ก็ไม่รอช้า หลังตั้งสติได้ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า แม้แต่ฟันก็ยังไม่ได้แปรง รีบลงไปชั้นล่างทันที
ได้ยินเสียง หลู่ซางหลิงที่นอนอยู่บนโซฟาก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง “พี่ ทำไมอาบน้ำตั้งแต่เช้าเลยล่ะ?”
เซี่ยหลินอวี่ชะงักฝีเท้า แววตาหลบเลี่ยงไปอย่างหาได้ยาก “เหงื่อออกนิดหน่อย เลยอาบน้ำเสียเลย”
“พี่ช้าเกินไปแล้วนะ”
เซี่ยหลินอวี่ผูกผ้ากันเปื้อน เปิดตู้เย็นแล้วเปลี่ยนเรื่อง “อยากกินอะไร?”
“อะไรก็ได้ พี่ทำอะไรหนูก็กินหมด”
“ได้”
เซี่ยหลินอวี่หยิบวัตถุดิบออกมา เตรียมอาหารเช้าให้หลู่ซางหลิงอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานกลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยออกมาจากห้องครัว
กลิ่นหอมยั่วให้หลู่ซางหลิงอดใจไม่ไหว ลุกจากโซฟาแล้วเดินย่องไปทางห้องครัว
เธอโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง มองเซี่ยหลินอวี่ที่หันหลังทอดไข่ให้เธอ ท่วงท่าผ่อนคลาย กล้ามเนื้อแผ่นหลังใต้เสื้อแขนสั้นปรากฏให้เห็นราง ๆ
หลู่ซางหลิงจ้องมองอยู่สองครั้ง ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองมาแอบกินของ
เธอย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ระหว่างที่เซี่ยหลินอวี่ไม่ทันสังเกต ปลายนิ้วกำลังจะแตะจานขนมปังปิ้งคาราเมลเนย ทว่ามือข้างหนึ่งก็ยื่นมาคว้าข้อมือเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ
เซี่ยหลินอวี่ไม่แม้แต่จะหันมอง “ไปล้างมือ”
“อ้อ” หลู่ซางหลิงคอตก เดินไปที่อ่างล้างมือ
เซี่ยหลินอวี่เหลือบมองน้องสาวที่กำลังล้างมืออย่างตั้งใจ มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว