ระหว่างมื้ออาหาร ผู้ใหญ่ทั้งสี่ตั้งใจจับคู่เซี่ยหลินอวี่กับเจี่ยนซิน พอเห็นว่าเซี่ยหลินอวี่ไม่ค่อยพูด จึงพากันชวนคุยโดยโยนประเด็นมาที่เขา
“ปกติหลินอวี่ชอบทำอะไรบ้างจ๊ะ” คนถามคือคุณนายเจี่ยน
น้ำเสียงของเธออ่อนโยน แววตาที่เปื้อนรอยยิ้มบ่งบอกชัดว่าเธอพอใจเซี่ยหลินอวี่มาก
เมื่อถูกเอ่ยชื่อขึ้นมาต่อหน้าทุกคน เซี่ยหลินอวี่จึงเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ เขาตอบตามน้ำว่า
“เล่นเกม แกะกล่องสุ่ม แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าผู้หญิง”
คุณพ่อเจี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วก็ขมวดคิ้วมากขึ้นเรื่อย ๆ
เขาค่อนข้างหัวโบราณ เกมในสายตาเขาคือของไร้สาระที่ทำให้คนเสียคน ส่วนกล่องสุ่มก็ชวนให้เสพติดได้ง่าย
ถ้าสองอย่างแรกยังพอฝืนใจยอมรับได้ อย่างสุดท้ายกลับทำให้คุณพ่อเจี่ยนงุนงงไปหมด
เขาอดถามไม่ได้ว่า “ซื้อเสื้อผ้าผู้หญิง?”
“อืม”
หลินจวินสังเกตเห็นว่าลูกชายไม่มีทีท่าจะอธิบาย แถมสีหน้าครอบครัวเจี่ยนก็ยิ่งแปลกพิกลขึ้น จึงหลุดหัวเราะออกมา
เธออธิบายว่า “ซื้อให้น้องสาวเขาน่ะค่ะ”
“อาอวี่รักน้องสาวมาตั้งแต่เด็ก คอยเล่นด้วย กินข้าวเป็นเพื่อน พอมีเงินค่าขนมนิดหน่อย ตัวเองยังใช้ไม่พอเลย แต่กลับเอาไปซื้อกระโปรงกับของขวัญให้น้องหมด”
“เพราะงั้นจะเรียกว่างานอดิเรกของอาอวี่ก็ไม่ถูกนัก เรียกว่าเป็นงานอดิเรกของหลิงหลิงที่บ้านฉันเสียมากกว่า”
พอพูดถึงหลู่ซางหลิง หลินจวินก็พูดมากขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณนายเจี่ยนก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง การที่เขารักน้องสาวก็ดี แสดงว่าเป็นคนปากแข็งใจอ่อน