ช่วงบ่ายไม่มีเรียน สือเจี้ยนเซิงกลับหอพักไปเปลี่ยนเครื่องแบบ จากนั้นก็ออกจากประตูโรงเรียนตรงไปโรงพยาบาล
เขาต้องต่อรถประจำทางสองเที่ยว ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึงโรงพยาบาล
สือเจี้ยนเซิงผลักประตูเข้าไป ก็เห็นมารดา สือซาน เอนพิงหัวเตียง มือกำใบเสร็จค่ารักษาไว้ กำลังหรี่ตามอง
พอได้ยินเสียง สือซานก็หันมาเห็นเขา รีบซ่อนใบเสร็จไว้ใต้หมอน
สือเจี้ยนเซิงแสร้งทำเป็นไม่เห็น เดินเข้าไปวางผลไม้ที่นำมาบนตู้
“พี่ชาย!” สือเจี้ยนซิงวัยห้าขวบกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งมาจับมือสือเจี้ยนเซิงอย่างดีใจ
หางตาของสือซานโค้งขึ้น ฝืนยิ้มออกมา “วันนี้มาได้ยังไง?”
สือเจี้ยนเซิงทำมือบอกว่า [ไม่มีเรียน]
“ไม่มีเรียนก็ไม่ต้องวิ่งมาโรงพยาบาลบ่อยขนาดนี้หรอก แม่อยู่ที่นี่ดูแลตัวเองกับน้องได้ ไม่ต้องเป็นห่วงมาก”
สือเจี้ยนเซิงไม่ตอบ เขาหยิบนมที่เก็บสะสมไว้ตลอดสองวันนี้ออกจากกระเป๋า แล้วบิดฝาขวด ก่อนยัดใส่มือทั้งสองคนคนละขวดโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ส่วนที่เหลือเขาวางไว้บนตู้ทั้งหมด ไม่เหลือให้ตัวเองแม้แต่ขวดเดียว
สือซานดันขวดนมกลับไปให้เขา “อาเซิง แม่ไม่ดื่มหรอก ลูกกับน้องดื่มเถอะ”
สือเจี้ยนเซิงอธิบายให้นางฟังด้วยมือว่า [โรงเรียนแจกให้ ฟรี]
สือซานเหลือบเห็นป้าย “แจกฟรี” บนขวด ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่ปฏิเสธอีก เพียงพูดว่า “งั้นลูกก็ดื่มด้วย”
เห็นท่าทีราวกับว่า “ถ้าลูกไม่ดื่ม แม่ก็ไม่ดื่ม” ของสือซานแล้ว สุดท้ายสือเจี้ยนเซิงก็หยิบนมมาดื่มเองหนึ่งขวด
หลังดื่มนมเสร็จ สือเจี้ยนเซิงหยิบโทรศัพท์ที่หลู่ซางหลิงให้เกินมาออกมา ยื่นให้สือซาน