“นี่เขาหมายความว่าอย่างไร? กำลังท้าทายประธานนักเรียนหรือ?”
ในสภานักเรียน ซ่างกวนโยวหรานเหลือบไปเห็นข้อความนี้เข้า ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
นางรัวคำพูดใส่ไม่หยุด “คำว่า ‘สุนัขที่กัดคนไม่เห่า’ หมายความว่าอย่างไร? อะไรนะ? เขากล้ากัดเจ้าของด้วยหรือ?”
“พี่หลิงอุตส่าห์หวังดีให้เงินเขาตั้งมากมาย เขาไม่สำนึกบุญคุณก็แล้วไป ยังกล้าพูดจาเช่นนี้อีกหรือ?”
“พี่หลิง ให้ข้าเรียกคนไปสั่งสอนเจ้าคนยากจนนั่นสักหน่อยดีหรือไม่ จะได้ทำให้มันคุกเข่าลงเชื่อฟัง เป็นสุนัขของพี่หลิงแต่โดยดี?”
“พอแล้ว อย่าโมโหเลย” หลู่ซางหลิงยิ้มพลางลูบศีรษะซ่างกวนโยวหราน “เขาคงถูกยั่วโมโหเข้าแล้ว”
ซ่างกวนโยวหรานคลายโทสะลงเล็กน้อย แต่ก็ยังสงสัยอยู่หลายส่วน “เขาไม่ได้กำลังว่าพี่หลิงจริง ๆ ใช่ไหม?”
“วางใจเถิด เขาจะเอาอะไรมาเล่นงานพี่หลิงได้” ฉวีจื่อติงยิ้มละไม
หลู่ซางหลิงเพียงยิ้ม ไม่เอ่ยวาจา แล้วส่งภาพแสดงอารมณ์รูปกำลังเกาคางลูกสุนัขไปให้อีกฝ่ายตามสบาย
-
ห้องวาดภาพเอสศูนย์ศูนย์ ห้องวาดภาพส่วนตัวของประธานสภานักเรียนแห่งเซิ่งหลานอิน
สือเจี้ยนเซิงยืนอยู่หน้าประตู พักหายใจครู่หนึ่ง ก่อนยกมือเคาะประตูเบา ๆ
“เข้ามา”
เสียงของหลู่ซางหลิงดังมาจากด้านใน แผ่วต่ำลอดผ่านประตูจนฟังไม่ชัด ทว่ากลับทำให้หัวใจคนฟังบีบรัดขึ้นมาอย่างประหลาด
สือเจี้ยนเซิงผลักประตูเข้าไป
เห็นหลู่ซางหลิงนั่งอยู่หน้าแท่นวาดภาพ สวมชุดกระโปรงยาวแบบฝรั่งเศส เรือนผมยาวเกล้ารวบไว้อย่างหลวม ๆ ท่วงท่าสบาย ๆ แฝงความเกียจคร้าน
นางปรายตามองมา หางตายกขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง “เจ้าลูกสุนัขมาแล้วหรือ?”