ฉวยจังหวะที่ถานซวี่กำลังเหม่อลอย
หลู่ซางหลิงรีบชักมือกลับ จากนั้นวางมือทั้งสองข้างลงบนแผ่นหลังของถานซวี่ ออกแรงผลักเขาไปข้างหน้าเต็มกำลัง
ถานซวี่ไม่ทันระวัง จึงเซถลาไปตามแรงที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามา ร่างกระแทกลงบนผืนทรายอย่างแรง
ทุกคนที่ได้ยินเสียงต่างหันมามองพร้อมกัน
ส่วนหลู่ซางหลิงรีบไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลังไปก่อนแล้ว นางเอียงศีรษะ มองถานซวี่ที่คุกเข่าอยู่บนชายหาดด้วยแววตาฉงนไม่ต่างจากคนอื่น
“พี่ถาน นี่ท่าน...” ซ่งโยวโยวเอ่ยถามอย่างลังเล
ถานซวี่ลุกขึ้นอย่างใจเย็น ปัดเม็ดทรายบนตัวออกลวก ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ฝึกซ้อม”
“...”
ฝึกซ้อม? ฝึกซ้อมล้มอย่างสง่างามหรือ?
แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ส่วนใหญ่เป็นฝีมือหลู่ซางหลิง
พวกเขาไม่แฉ เพียงยอมรับคำอธิบายนั้นเงียบ ๆ
【ฮ่า ๆ ๆ เจ้าเหมียวน้อยตัวร้ายยื่นอุ้งมือมารออกมาแล้ว】
【ข้านึกว่าซางหลิงอยากลูบกล้ามหน้าท้องเสียอีก ไม่คิดว่าจะร้ายขนาดนี้ ฮ่า ๆ】
【อาจารย์ถาน ท่านไม่ไหวแล้วหรือ เหตุใดแค่ผลักทีเดียวก็ล้มเสียแล้ว】
【ตอนแรกถานซวี่คงไม่ทันตั้งตัว แต่หลังจากนั้นก็ไม่แน่ว่าจงใจเล่นตามใจเจ้าเหมียวน้อยหรือเปล่า】
【ท่าทางไร้เดียงสาหลังแอบทำเรื่องร้าย ๆ ของน้องสาวน่ารักเหลือเกิน】
เมื่อถานซวี่เดินกลับมายืนข้างหลู่ซางหลิง นางก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาและสีหน้าปิดบังความภาคภูมิใจไว้ไม่มิด
นางขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า “เห็นหรือยัง เดี๋ยวข้าออกแรงเบา ๆ แบบนี้ เจ้าก็ร่วงลงไปแล้ว”
ถานซวี่พยักหน้า ก่อนกดเสียงต่ำเลียนแบบนาง “ใช้มารยาหญิงงามหรือ?”