ลิปสติกแท่งนั้นที่หรวนอิ่งเซวียนมอบให้ สุดท้ายฉีหลินก็หาเจอใต้เบาะรถ
น่าเสียดายที่มันหักไปเกือบครึ่ง ฉีหลินไม่อยากให้หลู่ซางหลิงใช้ต่อ จึงเก็บลิปสติกแท่งนั้นไป
เพราะเรื่องนี้ หลู่ซางหลิงโมโหใส่เขายกใหญ่
“ของขวัญที่อิ่งเซวียนให้มา ถูกเจ้าทำเสียหายจนได้ ไปคุกเข่าขอขมานางเสีย!”
ฉีหลินยอมรับผิดอย่างว่าง่าย “ข้าจะชดใช้ให้นางแทนเจ้าเอง”
หลู่ซางหลิงแค่นเสียงเบา ๆ ค่อยพอใจขึ้นมาบ้าง
จนกระทั่งฉีหลินเปิดประตูรถแล้วลงไปก่อน หลู่ซางหลิงถึงเพิ่งรู้ว่าไอ้หมอนี่พานางกลับมาบ้านตัวเองอีกแล้ว
“เอาแต่พาข้ามาที่นี่อยู่เรื่อย ฉีหมา เจ้าไม่ได้คิดจะทำอะไรข้าใช่ไหม?”
ฉีหลินอุ้มหลู่ซางหลิงลงจากรถอย่างใจเย็น แล้วเดินไปทางประตูคฤหาสน์ ก่อนตอบกวน ๆ ว่า “ใช่สิ ก็รอวันที่เจ้ามึนเมาจริง ๆ แล้วข้าแอบจัดการเจ้าอยู่นี่ไง”
“เห็นทีพ่ออย่างข้าคงต้องพาเจ้าลูกหมาไปทำหมันเสียแต่เนิ่น ๆ”
“ไม่ได้หรอก ถ้าทำหมันจริงแล้วข้าจะทำให้เจ้าสุขสมได้ยังไง?”
“เจ้าทำไปก็เพื่อให้ตัวเองสุขสมต่างหากใช่ไหม?”
ฉีหลินยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงตอบว่า “ด้วยกัน”
หลู่ซางหลิงคร้านจะสนใจเขาอีก เดิมทีก็ดื่มไปไม่น้อย แถมยังวุ่นวายกันมานาน ตอนนี้จึงง่วงเต็มที
หลู่ซางหลิงหลับตาลง ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของฉีหลินอย่างเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา
ฉีหลินดูออกว่านางเหนื่อยจริง จึงเลิกหยอกนาง อุ้มพาเข้าบ้านอย่างเบามือเบาเท้า แล้วขึ้นไปชั้นบน
ฉีหลินอยู่คนเดียว จึงจ้างแม่ครัวให้แวะมาทำอาหารตามเวลา เวลานี้ดึกมากแล้ว ไม่มีใครช่วยหลู่ซางหลิงทำความสะอาดร่างกาย