สุดท้ายลู่ซางหลิงก็ยังจัดห้องว่างออกมาห้องหนึ่ง เอาไว้เก็บลิปสติกที่ฉีหลินซื้อให้เธอโดยเฉพาะ
หลังสั่งการทุกอย่างเสร็จ ลู่ซางหลิงก็เอนกายนอนลงอย่างหมดแรง
ฉีหลินก่อเรื่องเสียใหญ่โตขนาดนี้ คนในกลุ่มย่อยหลายคนย่อมรู้เข้า ตอนนี้ทุกคนจึงพากันคุยอยู่ในแชตกลุ่ม
ตอนลู่ซางหลิงตอบข้อความ เธอถึงได้เห็นว่าหรวนอิ่งเซวียนส่งข้อความมาหาเธอตั้งแต่เมื่อคืน หลังกลับไปแล้ว
【หรวนอิ่งเซวียน: ซางหลิง ฉันไปเล่นกับพวกเธอบ่อย ๆ ได้ไหม?】
ระบบ 099 เห็นหรวนอิ่งเซวียนไม่ส่งข้อความหาฉีหลิน แต่กลับส่งมาหาลู่ซางหลิง จึงอดหยอกไม่ได้：【โฮสต์ นางเอกคงชอบเจ้าเข้าแล้วกระมัง?】
“เจ้าคิดมากไปแล้ว” หลู่ซางหลิง “นางพูดว่า ‘พวกเธอ’ นั่นแปลว่ายังไม่ตัดใจจากฉีหลิน รู้ว่าทางเขาไปต่อไม่ได้ เลยคิดจะลองทางข้าดูบ้าง”
099 ไม่เข้าใจ：【ยังไม่ตัดใจอีกหรือ? ทั้งที่เข้ากับพวกเราไม่ได้ ยังฝืนแทรกตัวเข้ามา ไม่หาเรื่องให้ตัวเองเจ็บปวดหรือไร?】
“นั่นสิ ทั้งที่รู้แล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ยังหลอกตัวเองอยู่ได้”
ลู่ซางหลิงยิ้มบาง ๆ แล้วใช้นิ้วเคาะหน้าจอตอบกลับไป
-
【หลู่ซางหลิง: ได้สิ ช่วงวันชาติจีนพวกเราว่าจะบินไปเล่นสกีต่างประเทศ เธอไปด้วยกันไหม?】
ตอนหรวนอิ่งเซวียนได้รับข้อความนี้ นางกำลังจ้องโมเมนต์ของฉีหลินอย่างเหม่อลอย
เขาเอียงหน้าเล็กน้อยพิงอยู่ข้างวงกบประตู เส้นผมยุ่ง ๆ บดบังคิ้วไว้ ข้างแก้มมีรอยฟันวงเล็กอยู่รอยหนึ่ง ริมฝีปากล่างบวมขึ้นเล็กน้อย สีแดงสดฉ่ำราวกับถูกใครบางคนดูดเม้มขบกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเผยเสน่ห์เย้ายวนและคลุมเครือที่ยากจะเอ่ยออกมา