หลู่ซางหลิงถูกความร้อนปลุกจนตื่น
เมื่อลืมตาขึ้นแล้วไม่เห็นจี้จ้าว นางจึงลุกลงจากเตียงนั่งสมาธิ
พอผลักประตูออกไป ไอร้อนก็ยิ่งแผ่ซ่าน แสงตะวันสาดจ้าลงบนพื้น
หลู่ซางหลิงชะโงกหน้ามอง แต่ไม่เห็นจี้จ้าวอยู่ในลาน จึงหดตัวกลับเข้าไปด้านใน
ครั้นจี้จ้าวหิ้วกล่องอาหารเข้ามา ก็เห็นหลู่ซางหลิงเปลี่ยนเป็นชุดฤดูร้อนสีฟ้าน้ำ คราวแขนเสื้อขึ้นสูงลิ่ว นางกำลังฟุบคว่ำอยู่บนโต๊ะอย่างหมดเรี่ยวแรง ใช้พัดโบกให้ตนเองอย่างเกียจคร้าน
พอเห็นเขาเข้ามา ดวงตาของหลู่ซางหลิงก็เป็นประกาย ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อยว่า “หลวงจีนตัวเหม็น ข้าร้อนเหลือเกิน”
จี้จ้าวรีบก้าวเข้าไป รับพัดสานไม้ไผ่จากมือนาง
เขาพัดให้นางไปพลาง วางกล่องอาหารลงบนโต๊ะไปพลาง
หลู่ซางหลิงรวบผมยาวที่สยายอยู่ด้านหลังขึ้นอย่างลวก ๆ เหลือบมองกล่องอาหารครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่เปิด
“ไม่อยากกิน ไม่มีความอยากอาหารเลย”
จี้จ้าวเหลือบมองเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของหลู่ซางหลิง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังใบหน้าของนาง
“ข้าทำไก่ฉีกคลุกเย็นกับรากบัวคลุกเย็นไว้ให้ ทั้งยังเตรียมเครื่องดื่มเย็นกับเม็ดบัวเชื่อมด้วย”
“ทำหรือ?” หลู่ซางหลิงยืดตัวขึ้นเล็กน้อย “เจ้าทำเองหรือ ไม่ได้ลงเขาไปซื้อหรอกหรือ?”
“อืม ข้าทำเอง”
จี้จ้าวไม่วางใจปล่อยหลู่ซางหลิงไว้บนภูเขาปู้จือเพียงลำพัง
อีกอย่าง ในเมื่อเขาละเมิดข้อห้ามการฆ่าสัตว์ไปแล้ว จะยังต้องใส่ใจเรื่องฆ่าไก่มาทำให้นางกินอีกหรือ?
หลู่ซางหลิงอดตั้งตารอไม่ได้ นางยังไม่เคยลิ้มลองฝีมือทำอาหารคาวของจี้จ้าวมาก่อน
นางมองจี้จ้าวตาปริบ ๆ “ข้ายังไม่ได้ล้างหน้าเลย”
แดดแรงเกินไป นางไม่กล้าเดินออกไปข้างนอกแม้แต่น้อย