“เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดพวกเขาถึงตามล่าสังหารข้า?”
ฝีเท้าจี้จ้าวชะงักเล็กน้อย “เพราะเหตุใด”
จี้จ้าวเองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเรื่องนี้
วรยุทธ์ของหลู่ซางหลิงไม่ได้สูงส่ง พิษกับอาวุธลับติดกายเพียงน้อยนิดของนางยังพอรับมือกับศิษย์ทั่วไปได้ แต่หากเจอยอดฝีมือชั้นเลิศก็แทบไร้ประโยชน์
ทว่าคืนนี้ ผู้ที่เข้าร่วมล้อมปราบกลับมีประมุขสำนักต่าง ๆ ซึ่งมีชื่อเสียงในยุทธภพมานานไม่น้อย
การล้อมปราบครั้งนี้ยิ่งใหญ่เกินไป
ใหญ่เสียจนดูไม่เหมือนว่าทำไปเพียงเพื่อสังหารนางมารแห่งพรรคมาร
“เพราะพวกเขาต่างคิดว่าข้ามีสิ่งที่พวกเขาต้องการอยู่กับตัว”
ริมฝีปากหลู่ซางหลิงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนคลี่รอยยิ้มเย้ยหยันออกมาอย่างช้า ๆ
เมื่อเจ็ดปีก่อน ในศึกกับพรรคมาร มีวีรบุรุษผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า และโด่งดังในศึกเดียว
ที่มาที่ไปและสายสืบทอดของคนผู้นั้นล้วนเป็นปริศนา กระทั่งแนวทางการใช้วรยุทธ์ก็แตกต่างจากที่เล่าขานกันในยุทธภพอย่างสิ้นเชิง
ในเวลานั้น เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นอันดับหนึ่งของยุทธภพ
ทุกคนต่างคิดว่าเขาต้องซ่อนคัมภีร์วรยุทธ์ไร้เทียมทาน หรือไม่ก็เคล็ดวิชาลมปราณที่สูญหายไปนานไว้กับตัวแน่
มิเช่นนั้น คนที่เดิมทีไร้ชื่อเสียงเช่นเขาจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
“ต่อมา เขาก็ตายในเหตุวางยาพิษ”
หลู่ซางหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เล่าเรื่องราวอย่างกระชับว่า “คนพวกนั้นหาไม่พบสิ่งที่ต้องการจากตัวเขา จึงหันมาเพ่งเล็งบุตรบุญธรรมที่เขาซ่อนไว้”
แต่ไหนเลยจะมีคัมภีร์วรยุทธ์? ไหนเลยจะมีเคล็ดวิชาลมปราณ?