แสงอรุณแรกแย้ม
ลมหายใจของหลู่ซางหลิงสม่ำเสมอ สีแดงระเรื่อบนใบหน้าจางหายไปแล้ว
จี้จ้าวค่อย ๆ ดึงชายแขนเสื้อที่ถูกนางกำไว้ตลอดคืนจนยับย่นกลับมา
ลูกประคำพุทธะที่ข้อมือก็ถูกหลู่ซางหลิงฉวยไปกำไว้แน่นในฝ่ามือตั้งแต่เมื่อคืน
จี้จ้าวคิดจะเอาลูกประคำคืน แต่เห็นนางกำไว้แน่น จึงปล่อยให้นางถือไปตามนั้น
จี้จ้าวลุกออกไปนอกวิหาร ล้างหน้าบ้วนปากยามเช้าอย่างง่าย ๆ ก่อนกลับเข้ามาอีกครั้ง หลู่ซางหลิงก็ตื่นแล้ว
หลู่ซางหลิงลุกขึ้นนั่ง ก้มหน้าหมุนลูกประคำของเขาเล่นอยู่ระหว่างนิ้ว
เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว นางก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เขาเล็กน้อย «พุทธบุตร»
จี้จ้าวไม่ตอบ วางของใช้สำหรับบ้วนปากที่เตรียมไว้ให้นางลงข้าง ๆ
น้ำใสกระจ่าง เกลือละเอียดขาวสะอาด ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบในตำแหน่งที่นางเอื้อมถึง
«พุทธบุตร คืนลูกประคำให้ท่าน»
จี้จ้าวปรายตามอง เห็นนางแบมือออกเบา ๆ หงายฝ่ามือขึ้น ลูกประคำเส้นนั้นวางนิ่งอยู่บนนั้น
จี้จ้าวยื่นมือไปหมายจะรับ
หลู่ซางหลิงพลันชักมือกลับ แล้วใช้มืออีกข้างคว้ามือเขาไว้
ในชั่วขณะที่ผิวสัมผัสกัน นิ้วมือของจี้จ้าวงอเล็กน้อย ทว่าไม่ได้สะบัดหนี
เขาปล่อยให้หลู่ซางหลิงจับมือข้างหนึ่งไว้ ส่วนอีกมือค่อย ๆ สวมลูกประคำกลับเข้าที่ข้อมือของเขา
ลูกประคำทุกเม็ดราวกับซึมซับไออุ่นจากกายนางไว้ อบอุ่นละมุนยิ่ง ทั้งยังคล้ายมีกลิ่นหอมสงบของดอกบัวจาง ๆ
หลู่ซางหลิงเอียงศีรษะเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองจี้จ้าวจากด้านล่าง
แววตาของนางอ่อนโยนและอ่อนแรง ริมฝีปากประดับรอยยิ้มบางเบา ราวกับไม่รู้ประสีประสา
แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับกล้าหาญ ทั้งยังเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง