ทั่วทั้งเจียงโจวไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเสิ่นเจิ้งเจ๋อ
ครั้งที่ใต้เท้าเสิ่นเดินทางมาถึง พื้นที่ต่าง ๆ ในเจียงโจวกำลังประสบภัยน้ำท่วม
เขาได้รับพระบัญชาให้มาบรรเทาภัย รีบเร่งช่วยเหลือราษฎรติดต่อกันหลายวันหลายคืนโดยไม่หลับไม่นอน เป็นที่เคารพรักของประชาชนยิ่งนัก
หลังจากภัยพิบัติคลี่คลาย เขาจึงพำนักอยู่ต่อในฐานะเจ้าเมืองเจียงโจว ปราบปรามขุนนางฉ้อฉล ช่วยให้เจียงโจวฟื้นคืนชีวิตชีวา
เจียงโจวค่อย ๆ มั่งคั่งรุ่งเรืองยิ่งกว่าแต่ก่อน
ทว่าไม่รู้เหตุใดในหมู่ชาวบ้านจึงมีข่าวลือพิลึกว่าใต้เท้าเสิ่นเป็นคนโหดเหี้ยมทารุณ ทุกครั้งที่หานโยวได้ยินก็ล้วนคิดไม่ตก
ใต้เท้าเสิ่นเป็นขุนนางที่ดีชัด ๆ!
ขณะนี้ ขุนนางดีผู้นี้ กำลังมองหานโยวอย่างไม่ใส่ใจนัก
“กลับมาเสียที?”
หานโยว: “!!!”
แย่แล้ว!
ถูกจับได้!
น้ำเสียงที่อบอุ่นอ่อนโยนหากแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ตกถึงหูหานโยวกลับเย็นยะเยือก
“ใต้เท้า...อึก” เขาพลันปิ๊งไอเดีย ยื่นถังหูหลูที่ห่อไว้ในมือ “ใต้เท้า กระหม่อมเพิ่งค้นพบขนมอร่อยที่เรียกว่าถังหูหลู จึงตั้งใจซื้อมาให้ใต้เท้าลองชิม”
ใต้เท้าไม่เคยชอบรับของที่ผู้น้อยส่งให้มาแต่ไหนแต่ไร คงจะปฏิเสธแน่
เช่นนั้นถังหูหลูก็จะกลับคืนสู่มือเขา
อีกทั้งที่เขาซื้อก็เพื่อใต้เท้าเสิ่นที่ละทิ้งตำแหน่งไป ใต้เท้าเสิ่นก็คงไม่ลงโทษเขา
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
ทว่า
“น้ำใจของเจ้า ข้ารับไว้”
มือของหานโยวเบาหวิว
เขาตะลึงเงยหน้า สบตากับแววตาเย้ยหยันของตุลาการไป๋ ในมือของอีกฝ่ายถือถังหูหลูพวกนั้นอยู่
หานโยวสิ้นหวัง