ลู่เหวย์ตามเอ้อร์หลวี่จึที่ทำท่าลึกลับเข้าไปในบ้าน
เอ้อร์หลวี่จึพอเข้าบ้านก็รีบปิดประตู จากนั้นตรงไปที่เตียง ก้มตัวลง ใช้แรงเฮือกสุดท้ายลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบออกมาจากใต้เตียง
กระเป๋าเป็นแบบผ้าใบ สีเทาเข้ม ขอบและมุมถลอกจนเป็นสีไป่ ซิปมีเชือกแดงผูกอยู่สองเส้น ดูแล้วหนักอึ้ง
ลู่เหวย์เห็นฉากนี้ ก็พอเดาได้ในใจ
ไม่ต้องคิด ข้างในคงเป็นเงินที่ขายของได้วันนี้แน่ๆ
เป็นจริงดังคาด เอ้อร์หลวี่จึวางกระเป๋าสองใบราบกับพื้น "ฟิ้ว" เปิดซิปออก—ธนบัตรที่อัดแน่นเต็มตาโผล่มาทันที ยัดซะแน่นเหมือนก้อนอิฐ เป็นปึกๆ เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
แบงก์มูลค่าสูงสุดคือห้าสิบหยวน ที่เหลือเป็นสิบหยวน ห้าหยวน หนึ่งหยวนเต็มไปหมด ยังมีแบงก์เหมาอีกไม่น้อย หลากสีสัน เบียดเสียดกัน ดูแล้วตาลาย
ธนบัตรบางใบดูเก่า ขอบม้วนงอ ยับยู่ยี่ มีกลิ่นหมึก กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นขี้เท้าคละเคล้ากัน
เอ้อร์หลวี่จึนั่งยองอยู่ข้างกระเป๋า ใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบนใบหน้า ชี้ไปที่กระเป๋าแล้วบอกว่า "พี่ นี่รวมสองล้านเจ็ดแสนหกหมื่นสามพันสามร้อยเก้าสิบเอ็ดหยวน นี่สมุดบัญชี จดไว้ทุกรายการเลย ดูสิ"
เขาหยิบสมุดโน้ตยับยู่ยี่เล่มหนึ่งจากกระเป๋าส่งให้ ปกมีคราบน้ำมันติดอยู่สองสามหยด ขอบม้วนงอ ดูก็รู้ว่าผ่านมือมานับครั้งไม่ถ้วน
ลู่เหวย์รับสมุดบัญชีมา พลิกดูผ่านๆ ข้างในจดตัวเลขสินค้าเข้า-ออกไว้อย่างหนาแน่น ลายมือโย้เย้ แต่ทุกรายการจดไว้ชัดเจน—วันที่ ชื่อสินค้า จำนวน ราคาต่อหน่วย ราคารวม ไม่ขาดสักอย่าง
เขาพยักหน้า ปิดสมุดบัญชี วางไว้ข้างๆ อย่างไม่ยี่หระ สีหน้าไม่ได้แสดงอะไรเป็นพิเศษ
"ลำบากนายแล้ว" เขาพูด "ไปเถอะ กินข้าวก่อน กินเสร็จฉันต้องกลับแล้ว"
สมุดบัญชีนี่ไม่ต้องรีบดู โยนเข้าไปในห้วงมิติแค่คิดเดียวก็เช็คเสร็จ
เอ้อร์หลวี่จึนั่งยองอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ เงยหน้ามองลู่เหวย์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "พี่ เงินตั้งมากมาย ทำไมพี่ไม่ตื่นเต้นเลย?
พี่รู้ไหม ผมเฝ้าอยู่ในบ้านตลอดบ่าย ไม่กล้าละสายตาไปไหนเลย แม้แต่เข้าห้องน้ำก็ไม่กล้าไป