ในช่วงไม่กี่วันต่อมา ลู่เหวย์ยุ่งอยู่กับงานของโรงงานตลอด ออกแต่เช้ากลับมืดค่ำ บางครั้งก็นอนค้างที่โรงงานเลย
โจวหย่าและหลานชุนเยี่ยนก็ชินแล้ว ทั้งสองคนอยู่เป็นเพื่อนกัน ก็ไม่เหงาเหมือนกัน
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ในที่สุดโรงงานก็สามารถผลิตได้ตามปกติ
ถึงแม้จะยังทำได้ไม่ถึงขั้นกำลังผลิตเต็มที่ แต่ในแต่ละวันก็ผลิตของพลาสติกออกมาได้หลายตัน ทั้งกะละมังพลาสติก ถังพลาสติก ฟิล์ม สินค้าเบ็ดเตล็ด กองอยู่ในคลังสินค้า ราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ
ฝีมือของคนงานชำนาญมากขึ้นเรื่อย ๆ โจวเจี้ยนกั๋วพาช่างเก่าฉ่ำหลายคน ก็สามารถจัดการปัญหาใหญ่ ๆ ได้ด้วยตัวเองแล้ว
ในขณะเดียวกัน ก็เป็นการเตรียมพร้อมเพื่อขยายกำลังผลิต
ลู่เหวย์ยังรับสมัครเด็กฝึกงานอีกชุดหนึ่ง ในโรงงานมีคนมากขึ้น อบอวลไปด้วยไออุ่น เสียงเครื่องจักร เสียงคน เสียงฝีเท้า ประสานกันเหมือนบทเพลงที่คึกคัก
ส่วนลู่เหวย์ ก็กำลังเผชิญกับปัญหาสองเรื่อง
เรื่องหนึ่งคือปัญหาวัตถุดิบ
ถึงแม้ทางรีไซเคิลจะจัดหามาให้ได้ส่วนหนึ่ง เพียงพอสำหรับตอนนี้ แต่ถ้าขยายกำลังผลิตเมื่อไหร่ ก็จะไม่พอใช้ทันที
จำเป็นต้องมีแหล่งวัตถุดิบที่มั่นคง จะไปหวังพึ่งพวกคนเก็บของเก่าไม่ได้
โรงงานที่วลาดิวอสต็อกนู่นเพิ่งจะเริ่มก่อสร้าง กว่าจะเริ่มเดินเครื่องผลิตได้ อย่างน้อยก็หลายเดือน น้ำไกลดับไฟใกล้ไม่ทัน
อีกเรื่องหนึ่ง ก็คือปัญหาการขาย
เรื่องนี้กลับแก้ไขได้ง่าย ปีนี้นโยบายใหม่ประกาศให้ตลาดเป็นแกนนำทุกอย่าง ทำให้ราคาสินค้าต่าง ๆ พุ่งสูงขึ้น ของขาดแคลน
ของพลาสติกเป็นของที่คนแย่งกันซื้อเอามาก ๆ ไม่ต้องกังวลเรื่องขายเลย แค่ปล่อยข่าวออกไป ก็ต้องมีคนมาซื้อถึงที่แน่นอน แย่งกันเอาเลย
ที่จริง ยังไม่ทันที่ลู่เหวย์จะปล่อยข่าวเลย ก็มีคนได้กลิ่นแล้ว ฝากคนมาสอบถามแล้ว
บ่ายวันนั้น ลู่เหวย์กำลังเดินตรวจในโรงงาน ตรวจสอบกะละมังพลาสติกชุดหนึ่งที่เพิ่งผลิตเสร็จ