"จะเจ็บมากไหม?"
"ก็จะเจ็บนิดหน่อย"
"ถะ...ถ้างั้นก็เบา ๆ หน่อยนะ..."
ลู่เหวย์คิดว่าเรื่องบางเรื่อง ยอมเจ็บทีเดียวดีกว่ายืดเยื้อให้เจ็บนาน
มีดทื่อ ๆ เฉือนเนื้อยังสู้มีดคมกรีดเข้าไปทีเดียวไม่ได้
โจวหย่าที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินเสียงร้องโอดครวญดังมาจากห้องข้าง ๆ ก็ถอนหายใจเบา ๆ
ไอ้สัตว์นี่ ตอนนั้นเกือบทำให้เธอไม่ได้ลงจากเตียงอิฐทั้งวันเชียว
เตียงข้าง ๆ นั้นเก่าจนใกล้พัง เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดดังไปถึงกลางดึกถึงได้เงียบลง
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง ลู่เหวย์ก็ลุกขึ้นแล้ว
หลานชุนเยี่ยนหดตัวอยู่ในผ้าห่ม โผล่มาแค่ครึ่งหน้า พึมพำอย่างงัวเงีย: "นอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ..." น้ำเสียงอ่อนหวาน แฝงแววออดอ้อน
ลู่เหวย์จูบหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วค่อย ๆ สวมเสื้อผ้าลงจากเตียง: "ไม่ได้หรอก โรงงานนั่นยังรออยู่ เครื่องจักรมีแค่ฉันที่เข้าใจ ถ้าไม่ไปไม่ได้หรอก เธอพักผ่อนอยู่บ้านเถอะ วันนี้ไม่ต้องไปที่ร้านก็ได้"
"อืม ได้ค่ะ ไปยุ่งเถอะ กลับบ้านเร็ว ๆ ล่ะ"
เขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็ผลักประตูออกไป ทางเดินในตึกมืดสนิท ไฟแบบเปิดปิดด้วยเสียงเสียแล้ว เขาจับราวบันไดคลำทางลงไป
ข้างนอกฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ลมหนาวพัดปะทะหน้า ทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นกว่าครึ่ง