ตั๋วตู้นอนราคาแพงลิ่ว พวกพ่อค้าเร่ทั่วไปไม่ค่อยยอมซื้อหรอก คนที่พักส่วนใหญ่เป็นข้าราชการ นักเรียนนอก หรือคนมีฐานะ พวกหมีขาวเจ้าหน้าที่ตรวจสอบรู้ดีแก่ใจ เลยตรวจค่อนข้างผ่อนปรน
หัวหน้าไว้เคราเป็นพวงค่อย ๆ พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง พยักหน้า ในแววตาฉายแววดุร้าย "อืม หัวไวดี ไป พาฉันไปดูหน้าประตูหน่อย ว่าของเป็นยังไง"
ทั้งคู่ดับบุหรี่แล้วเดินตามกันไปเหมือนเงาสองเงา ย่องเงียบผ่านตู้ที่นั่งแข็งอันวุ่นวาย มาถึงเขตตู้นอนที่ค่อนข้างเงียบสงบ
พอเจอห้องที่เจ้าบ็อบแคตชี้ตัว ทั้งคู่สบตากัน ไม่รีรอเลยสักนิด ยื่นมือออกไป "ฉึบ" เปิดม่านประตูออกแล้วบุกเข้าไปทันที
ในห้อง ลู่เหวย์กำลังพิงเตียงล่างอ่านหนังสือ เสิ่นกั๋วเฉิงกับลวี่เฟิ่งเจียวก็คุยกันฆ่าเวลาอยู่บนเตียงของตัวเอง เว่ยเจี้ยนจวินนอนอยู่เตียงบน
คนที่พรวดพราดเข้ามาทำให้ทั้งสี่คนชะงัก เงยหน้าขึ้นมอง
หัวหน้าคนนั้นเข้ามาแล้วกวาดตามองใบหน้าทั้งสี่อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
เห็นว่าเป็นวัยรุ่นจริง ๆ มีแววนักเรียน การแต่งกายก็ดูดี ตรงกับที่บ็อบแคตบอก
เขาก็รีบยิ้มออกมาแบบลุกลนแต่ยัง "สุภาพ" พูดจีนกลางสำเนียงติดถิ่นว่า "อ้าว ขอโทษขอโทษ! เข้าผิดห้อง รบกวนด้วย รบกวนด้วย!" พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ หันหลังเดินออกไปพร้อมบ็อบแคต มือก็ปิดม่านประตูให้เรียบร้อย