"เฮ้ย ฉันชื่อเสิ่นกั๋วเฉิง เขาชื่อเว่ยเจี้ยนจวิน เธอชื่อลวี่เฟิ่งเจียว พวกเราเป็นนักเรียนที่จะไปเรียนต่อที่มอสโก แล้วนายชื่ออะไรล่ะ?"
ลู่เหวย์จัดที่นอนของตัวเอง พลางตอบเรียบๆ โดยไม่หันกลับมามองว่า "ลู่เหวย์"
เสิ่นกั๋วเฉิงกระแอมไอเบาๆ ทำท่าสง่าผ่าเผย ชี้ไปที่เตียงชั้นบนของตัวเองแล้วบอกกับลู่เหวย์ว่า "นี่ นายก็เป็นนักเรียนใช่ไหม? ฉันพอจะมีหน้ามีตาอยู่บ้างในวงการนักเรียนที่มอสโก
นายมานอนเตียงชั้นบนของฉัน ส่วนฉันไปนอนเตียงชั้นล่างของนาย ถึงมอสโกแล้วมีเรื่องอะไรฉันจะช่วยดูแล เอาไหม?"
ในใจเขาคิดคำนวณว่าเว่ยเจี้ยนจวินยึดเตียงชั้นล่างเดิมของลู่เหวย์ไปแล้ว ถ้าตัวเขาเองได้สลับกับลู่เหวย์อีก ก็จะได้นอนชั้นล่างกันทั้งคู่ จะได้คอยเอาใจใส่เพื่อนสาวได้สะดวก
ในที่สุดลู่เหวย์ก็เงยหน้ามองเสิ่นกั๋วเฉิง แล้วตอบเรียบๆ ว่า "ไม่จำเป็น"
"แก..." เสิ่นกั๋วเฉิงโกรธจัดที่ลู่เหวย์ไม่ยอมอ่อนข้อให้เลย
"แกไม่ไว้หน้าฉันเลยงั้นเหรอ?"
ลู่เหวย์แทบจะหัวเราะออกมาให้กับเจ้านี่ที่คิดว่าตัวเองดีนักหนา
ในตู้รถไฟนี่มีคนสารพัดแบบจริงๆ
เขาพอมองออกแล้วว่าเสิ่นกั๋วเฉิงนี่ก็แค่เด็กบ้านรวย ถูกตามใจจนเสียนิสัย บุ่มบ่าม หน้าหนา โง่เง่า และถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือได้ง่ายๆ