เย่คาเจี้ยหลิน่าเงยหน้ามองลู่เหวย์ ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นไร้ซึ่งการหลบหลีก ใสสะอาดราวกับผิวน้ำแข็งของทะเลสาบไบคาลในฤดูหนาว
"ฉันยอมให้ตาเซียเป็นคนรักของเธอได้" เธอพูดทีละคำทีละประโยค เสียงไม่ดัง แต่ทุกคำล้วนชัดเจน "แต่คนที่แต่งงานกับเธอ ต้องเป็นฉัน"
ลู่เหวย์อ้าปากค้าง ตะเกียบค้างกลางอากาศ น้ำซุปจากสตูว์เนื้อหยดลงตามปลายตะเกียบ หยดลงบนโต๊ะ ดังแหมะ
ในหัวเขารู้สึกอื้ออึง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ—ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วย?
ไม่ใช่ ไม่ใช่
เขารีบกดความคิดนั้นลงไป ฉันแต่งงานกับนาง แล้วหานหนิงล่ะ? โจวหย่าล่ะ? เหยี่ยนจื่อล่ะ?
ผู้หญิงคนนี้ มั่นใจเกินไปแล้วกระมัง? นางคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงหรืออย่างไร? ใครบอกจะแต่งงานกับนาง?
ลู่เหวย์วางตะเกียบลงบนโต๊ะ เอนหลังพิง แล้วเบ้ปาก "ขอโทษที ทำไมฉันต้องแต่งงานกับเธอด้วย? ฉันกับตาเซียก็รักใคร่กันดี ไม่เห็นจำเป็นต้องเลือกเธอเลย"
เย่คาเจี้ยหลิน่าไม่ได้ลุกขึ้น ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น คิ้วขมวดเล็กน้อย เหมือนกำลังครุ่นคิดว่าจะอธิบายเรื่องซับซ้อนให้ง่ายได้อย่างไร