น้ำเสียงของสวีเอ้อร์เบาลง สีหน้าแฝงความหม่นหมอง “ตอนนั้นนายไม่ได้ทิ้งเงินไว้ให้พวกเราสองล้านเหรอ พวกเราสี่กลุ่ม กลุ่มละห้าแสน แยกย้ายกันไป”
เขาดีดขี้บุหรี่ คาบบุหรี่ไว้มุมปาก หรี่ตาลง ราวกับกำลังหวนนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้นทีละเล็กทีละน้อย
“เดือนแรก ทุกคนก็ทำกำไรได้ไม่น้อยเลย
กลุ่มที่ได้น้อยสุด ยังทำเงินได้เป็นล้าน
ช่วงนั้นพวกเราตาแดงกันหมด นอนก็ไม่หลับ กลางวันวิ่งธนาคาร กลางคืนนั่งบัญชี กระทั่งฝันยังนับเงิน” สวีเอ้อร์พูดถึงตรงนี้ เสียงก็ทุ้มลง นิ้วคีบบุหรี่สั่นระริกเล็กน้อย
“ต่อมาพวกเราเห็นนายไม่มาสักที ก็เลยปรึกษากัน เอาเงินพวกนี้ลงทุนต่อ ทำต่อไป
เงินต้นเยอะ ก็ยิ่งได้กำไรมากขึ้น เดือนที่สอง รวมต้นรวมดอก เงินในมือแต่ละคนก็พอกพูนเกินห้าล้าน
สี่กลุ่มรวมกัน เต็ม ๆ ก็ยี่สิบล้าน”
น้ำเสียงของสวีเอ้อร์สั่นเล็กน้อย ราวกับย้อนกลับไปยังช่วงเวลานั้นอีกครั้ง “ตามข้อตกลงตอนแรก แต่ละคนจะได้ส่วนแบ่งเจ็ดแปดแสน แต่ประเด็นคือ ห้าล้านนี่ถ้าเอาไปลงทุนต่อ ก็จะยิ่งได้กำไรมากขึ้นอีก…”
ลู่เหวย์ฟังมาถึงตรงนี้ คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
สวีเอ้อร์ดึงบุหรี่ออกจากปาก ดับมันลงในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วจุดอีกมวน สูดเข้าลึก ๆ