ลู่เหวย์ขับรถมาถึงชานเมือง หาที่โล่งไม่มีคน มองไปรอบ ๆ มีแต่ต้นหยางขาวเป็นแถวโล่งเตียนกับโรงงานห่าง ๆ ในหมอกจาง
เขาหลับตา ใจคิดแวบเดียว ทั้งคนทั้งรถก็หายวับไปในหมอกบางของฤดูหนาว
ลืมตาอีกที ก็มายืนอยู่ในคลังสินค้าเก่าริมท่าเรือเซี่ยงไฮ้แล้ว
คลังสินค้ายังเหมือนเดิม หลังคาสังกะสีขึ้นสนิม มุมกำแพงกองกล่องกระดาษมีฝุ่นจับหลายใบ อากาศมีกลิ่นอับผสมคาวเค็ม คลุ้งจนอึดอัด
ลู่เหวย์ดันประตูเหล็กออก อากาศข้างนอกหม่น ๆ ไม่หนาว อุ่นกว่าที่สุยเหอที่เพิ่งจากมาเยอะ
เซี่ยงไฮ้เดือนพฤศจิกายน กระแสลมหนาวจากเหนือยังพัดไม่ถึง ผู้คนบนถนนยังใส่เสื้อแขนเดียว
เขาใส่เสื้อโค้ทสีเทาเข้ม ข้างในเสื้อเชิ้ตขาว ยืนกลางลมไม่รู้สึกหนาวเลย
ไม่ได้มาหาหานหนิงสักเดือนสองเดือนแล้ว
ครั้งก่อนมาตอนนั้นเธอยังใส่กระโปรง ตอนนี้คงใส่เสื้อไหมพรมแล้ว
คราวนี้บังเอิญมีเวลาสองวันพอดี จะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ แล้วก็แวะดูสถานการณ์ที่บริษัทด้วย
เขาเอารถออกจากคลังสินค้า เป็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง ไม่ใช่เซียลี่คันนั้น แต่เป็นคันที่ขี่มาครั้งก่อนตอนมาเซี่ยงไฮ้