ลู่เหวย์กดเสียงต่ำลง "รอกลับไปก่อนนะ แล้วจะจัดการเธอให้หลาบจำ"
พูดจบก็ไม่รอให้ทาชียาตอบกลับ วางสายโทรศัพท์ทันที เขาเพิ่งวางหูโทรศัพท์ ประตูบ้านพักก็ถูกผลักเปิดออก
คนที่เข้ามาคือเยกาเตรีนา
ลู่เหวย์เงยหน้าขึ้นมอง ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
วันนี้เธอดูไม่เหมือนทุกวันเลย ถอดชุดเครื่องแบบทหารออก เปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีน้ำเงินเข้ม ชายกระโปรงยาวเลยหัวเข่าลงมาเล็กน้อย คาดเข็มขัดเส้นเล็กที่เอว รัดสรีระได้พอเหมาะพอดี
ผมสีทองเปล่งประกายระยิบระยับกลางแสงแดด ต่างหูมุกเม็ดเล็กคู่หนึ่งที่หู ต้องแสงไฟในห้องสาดส่องเป็นประกายนวลนุ่ม
แต่งหน้าบาง ๆ กันคิ้วมาใหม่ ทาลิปกลอสบาง ๆ ไว้บนริมฝีปาก ดูสดใสมีเสน่ห์ขึ้นมาก ราวกับคนละคนกับนายทหารหญิงหน้าตาเย็นชาเมื่อวันก่อน ๆ
ลู่เหวย์ตาลุกวาบ ลุกขึ้นยืนพลางยิ้มเอ่ย "คาริน่า คืนนี้คุณสวยมากเลยนะ นี่จะไปงานเลี้ยงหรือเปล่า"
เยกาเตรีนายืนรออยู่ตรงหน้าประตู ได้ยินเขาชม ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น รอยยิ้มนั้นบางเบาเหลือเกิน เพียงแวบเดียวก็หายไป แต่ลู่เหวย์มองเห็นชัดเจนเต็มตา
"ขอบคุณ" เธอพูด น้ำเสียงยังคงเนิบ ๆ ไม่เร่งรีบเหมือนเคย "แต่ไม่ใช่ฉันคนเดียว เราไปด้วยกันสองคน"
"เราสองคนน่ะเหรอ" ลู่เหวย์ชี้มาที่ตัวเอง "ผมก็ไปด้วยหรือ"
"อืม" เยกาเตรีนาหยิบกระเป๋าถือใบเล็กจากตู้รองเท้าหน้าประตู เปิดตรวจดูของข้างใน ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อย่าใส่ชุดนี้แหละ"