ลู่เหวย์ออกมาจากห้องผู้ป่วย ไม่ได้รีบไปไหน ยืนคิดอยู่ตรงทางเดินสักพัก
เอ้อร์หลวี่จึกับตาเฒ่าจางบาดเจ็บคราวนี้ อย่างน้อยก็ต้องนอนพัก 10-20 วัน เขาจะอยู่เฝ้าที่นี่ทุกวันคงไม่ได้ งานในมือยังกองพะเนิน เรื่องไหนก็ผัดผ่อนไม่ได้ ต้องหาคนมาดูแลพวกเขา
พอออกจากโรงพยาบาล ลู่เหวย์ก็ตรงดิ่งไปที่โรงแรมเล็ก ๆ ของลุงต่ง
พอเห็นลู่เหวย์ ลุงต่งก็รีบถามว่า "คุณชายลู่ ท่านมาได้ยังไง ได้ยินว่าเอ้อร์หลวี่จึถูกจับ เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่"
"ไม่เป็นไรแล้วครับ ปล่อยตัวออกมาแล้ว แต่นี่ทั้งคู่ก็เจ็บตัวมาหน่อย ฉันเลยอยากไหว้วานลุงช่วยหาคนมาดูแลให้หน่อย
ทางฉันจ่ายค่าแรงให้วันละ 10 เหรียญ ส่วนค่ากินอยู่เบิกกับฉันได้เลย"
"หา เจ็บตัวด้วย" เสียงลุงต่งดังขึ้นมาทันที "หนักไหม"
"แผลถลอกน่ะครับ ไม่ได้เรื่องอะไร แค่ต้องพักสักหน่อย
ลุงช่วยหาคนที่ละเอียดหน่อย มาทำกับข้าว เช็ดเนื้อเช็ดตัว คอยดูให้หน่อยก็พอ"
"ได้ ๆ ฉันให้เมียฉันไป นางใจละเอียด ปรนนิบัติคนเก่ง เดี๋ยวฉันจะให้นางไปนะ ท่านวางใจได้"
ลู่เหวย์ได้ฟังก็พยักหน้า มีคนดูแลก็พอแล้ว
ป้าต่งมาเร็วมาก หลังจากนั้นชั่วโมงกว่า ๆ ก็มาถึง ในมือถือกระติกน้ำร้อนใส่ซุปไก่มาด้วย บอกว่าที่บ้านทำไว้พอดี
นางเห็นสภาพเอ้อร์หลวี่จึกับตาเฒ่าจางเท่านั้น น้ำตาแทบไหล ปากก็พร่ำบ่น "เวรกรรมแท้ ๆ เวรกรรมแท้ ๆ" พลางรินซุปไก่ออกมา พลางเอาผ้าขนหนูเช็ดหน้าให้พวกเขา
ลู่เหวย์เห็นว่าจัดการเรียบร้อยดีแล้ว กำชับป้าต่งไว้สองสามอย่าง แล้วบอกเอ้อร์หลวี่จึกับตาเฒ่าจางว่า "พักผ่อนให้หายดี" ก็ออกจากโรงพยาบาล
ตอนนั้นเอง ที่สถานีตำรวจ ฝั่งฉีเหวยหมินจัดการได้เร็วกว่าที่ลู่เหวย์คาดไว้เสียอีก
หลังจากกลับมาจากสถานกักกัน ฉีเหวยหมินไม่ได้แม้แต่จะดื่มน้ำ เรียกคนมาประชุมกันทันที