เอ้อร์หลวี่จึได้ยินคำพูดนี้ ทั้งคนเหมือนถูกอะไรบางอย่างตีเข้าใส่
เขานิ่งไปไม่กี่วินาที จากนั้นมุมปากก็เบี้ยวลง ริมฝีปากเริ่มสั่น น้ำตา "พลั่ก" ก็พรั่งพรู
ร่ำไห้โฮ น้ำมูกน้ำตาเลอะไปทั้งหน้า ไหลอาบตามแก้มบวม ๆ หยดลงบนเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง
เขาร้องไห้หอบหายใจไม่ทัน ไหล่กระตุกเป็นพัก ๆ ในลำคอส่งเสียงอู้อี้ เหมือนเด็กที่ถูกข่มเหงสุดจะทนจนเจอผู้ปกครอง
"พี่อา——" เขาตะโกนร้อง เสียงแหบและแหลม ก้องไปมาในห้องกักกันแคบ ๆ "ท่านมาแล้ว... ผมนึกว่า... ผมนึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว..."
ลู่เหวย์เดินเข้าไป ย่อตัวลง ยื่นมือกดเบ่า ๆ บนไหล่ของเอ้อร์หลวี่จึ
ไหล่ของเอ้อร์หลวี่จึซูบซีด แถมยังสั่นไม่หยุด
เขาไม่ได้พูดอะไร แค่กดเบา ๆ แล้วลุกขึ้น หันไปมองฉีเหวยหมิน
สีหน้ายังเรียบเฉย แต่แววตาเย็นจนน่ากลัว
"หัวหน้าหน่วยฉี" เสียงเขาไม่ดัง แต่ทุกคำกัดชัดเจน เปี่ยมด้วยความโกรธที่เก็บกดไว้ "ผมจะพาพวกเขาออกไป คุณไม่ขัดข้องใช่ไหม"
ฉีเหวยหมินถูกแววตานี้จ้องจนแผ่นหลังเยือกเย็น รีบปัดมือ น้ำเสียงมีความประจบเล็กน้อย "ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา! ลูกมือ เร็วเข้า พาผู้ร่วมงานสองท่านไปโรงพยาบาล เรียกหมอดี ๆ ตรวจเช็กให้ละเอียด!"