หน้าของหลี่เหิงแดงฉานขึ้นมาทันที เขาร้อนใจจนลูกตาแทบถลนออกมา เสียงดังขึ้นอีกครึ่งเสียง แฝงความน้อยใจที่ถูกกล่าวหาเล็กน้อยว่า "ผมเปล่านะ! มีเสี้ยนตำมือพี่สะใภ้ เมื่อกี้กำลังช่วยดึงให้! ในออฟฟิศฮีตเตอร์แรง เธอเลยถอดเสื้อนอก คุณก็..."
"พอแล้วๆ แกไม่มีก็พอ จำเอาไว้ก็แล้วกัน" ลู่เหวย์ตบไหล่เขา ไม่ฟังต่อ หันหลังแล้วโบกมือ "ฉันไปก่อนนะ"
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าของหลี่เหิงวิ่งตามมาสองก้าวแล้วหยุด พึมพำว่า "ไอ้คนนี่..." แล้วก็เงียบหายไป
ลู่เหวย์กลับมาที่ออฟฟิศตัวเอง นั่งลงหลังโต๊ะทำงาน เก้าอี้เป็นเก้าอี้ไม้แบบเก่า นั่งแล้วแข็งโป๊ก พนักพิงตรงแน่ว นั่งไม่ค่อยสบายเท่าไหร่
เขาหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ กดเบอร์ภายใน ให้ฝ่ายการเงินเอารายงานช่วงนี้มาให้
ไม่นาน หัวหน้าฝ่ายการเงินแซ่จ้าว อายุสี่สิบกว่า สวมแว่นสายตายาว หอบสมุดบัญชีและรายงานมาเป็นตั้ง วางเรียงบนโต๊ะ อธิบายตัวเลขอีกสองสามประโยคแล้วออกไป