ค่ำคืนนี้ แสงไฟในห้องครัวสลัวเหลือง ส่องกระทบหม้อบนเตาที่พวยพุ่งไอร้อนและเงาร่างที่ขะมักเขม้น
บ้านใหม่ของตระกูลลู่เหวย์เข้าอยู่ได้แล้ว ลู่ต้าไห่พาคุณยายมาอยู่ด้วย ตอนนี้มีแค่ลู่เหวย์กับพวกเขาสามคนอาศัยอยู่
ลู่ต้าไห่กับคุณยายของลู่เหวย์นั่งคุยกับคนในหมู่บ้านอยู่ที่หน้าประตูใหญ่
ในบ้านมีเพียงลู่เหวย์กับสวีลี่ลี่
สวีลี่ลี่สวมผ้ากันเปื้อนผ้าฝ้ายสีน้ำเงินผืนนั้น หมุนตัวไปมาระหว่างเตาไฟกับอ่างน้ำ ราวกับลูกข่างที่ไม่รู้จักเหนื่อย
เธอตักข้าววางบนโต๊ะก่อน แล้วยกผักกาดดองตุ๋นวุ้นเส้นใส่ชามใบใหญ่วางเรียง จากนั้นจัดชามตะเกียบให้เรียบร้อย...
ลู่เหวย์เพิ่งนั่งลง เธอก็ยื่นข้าวชามแรกส่งให้ถึงมือเขาแล้ว
"พี่ลู่เหวย์ ทานก่อนนะ ฉันไปเรียกคุณลุงต้าไห่กับคุณยาย"
พูดจบก็เดินออกไปนอกประตู ตะโกนออกไปทางหน้าประตูใหญ่หนึ่งประโยค ได้ยินเสียงตอบรับ จึงเดินกลับเข้ามาในบ้าน
ทั้งครอบครัวทานอาหารเย็นด้วยกันอย่างมีความสุข เมื่อเสร็จแล้ว ลู่ต้าไห่ก็ขับรถเก๋งออกไป เข้าเมืองไปหาภรรยา
คุณยายก็กลับห้องไปดูทีวีพักผ่อน
สวีลี่ลี่เริ่มลงมือเก็บกวาดอีกครั้ง ยกชามทีละใบ ทีละจานจากโต๊ะไปที่ครัว เสียงหม้อกระทะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง พร้อมกับเสียงน้ำไหลดังซ่า
ลู่เหวย์เอนกายพิงเก้าอี้ มองแผ่นหลังของเธอที่วุ่นวายอยู่หน้าเตาไฟ
เธอถอดเสื้อกันหนาวออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อไหมพรมบางๆ ตัวเดียว พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนที่แดงเรื่อเพราะน้ำเย็น
เธอก้มตัวล้างชามในอ่างน้ำ คอยื่นไปข้างหน้าเล็กน้อย ไรผมเส้นหนึ่งเลื่อนลงมาจากหลังหู แกว่งไปมาข้างแก้ม เธอยกมือขึ้นทัดกลับ มันก็เลื่อนลงมาอีก ทัดกลับไปอีกครั้ง
ไอน้ำจากหม้อลอยกรุ่นขึ้นมา เป็นสีขาวขุ่น เลือนลางใบหน้าของเธอ มีเพียงเงานั้นที่เคลื่อนไหวไม่หยุดซึ่งชัดเจน
ทันใดนั้นเขารู้สึกอึดอัดในอก คล้ายกินข้าวสวยแห้งไปชามใหญ่โดยไม่ได้ดื่มน้ำ มันจุกเสียด
เด็กสาวคนนี้ ในบรรดาผู้หญิงทั้งหมดของเขา น่าจะเป็นคนที่โง่ที่สุด และมองเขาเป็นทุกสิ่งทุกอย่างมากที่สุด
ไม่ใช่ว่าผู้หญิงคนอื่นไม่ดี
หานหนิง โจวหย่า หลานชุนเยี่ยน หรือแม้แต่ตาซียา ต่างก็รักเขาอย่างลึกซึ้ง